Başkalarının SanrısıEdebiyat
"Sistem içine içine devamlı çöküyor. Yeryüzünde gördüğümüz her şeyin temelinde bir enkaz. Tüm medeniyetler kendilerinden önce yıkılmış başka medeniyetlerin üzerine kurulu. Geçmişin kaderi gelecekte mütemadiyen tekrarlanıyor. İnsanlar baştan beri yeni şehirlerini hep yıkılmış eski şehirlerin üzerine kuruyor. O yüzden en modern yapının bile hücrelerinde yıkılmış eski bir yapının izi var. Yara gibi. İnsan, o yaraların ıslaklığında yaşayan parazittir. Hayal kırıklıklarıyla geleceğe dair umutlarının birbirine göbekten bağlı olmasını umursamadan, yenenle yenilenin aynı şey olduğunu kaale almadan, çökmüş hayatların üzerine çöke çöke kurduğu yeni hayatları
kutsamak için uydurduğu metinlere tapa tapa geldiği şu medeniyet noktasında, tarihin asalağı olarak var olmaktan başka seçeneği yoktur."
Kitabın en yaralayacı yerlerinden sadece biriydi bu alıntı. Postmodernizm bilinciyle yazılmış olan şeylerde tekrarlanan sözler ve cümleler fazladır. Başkalarının Tanrısı'nda da tekrarlayan sözlerle karşılaşıyoruz ama bu sözlerin öyle bir alt metni var ki öyle hissiyatla dolu ki etkilenmemek elde değil. Bu tarz kitaplarda bazen boğulduğumuz zamanlar olur; kelimeler, metinler bize yapay gelir, bu yapaylık gözümüzü boyar ama bizi etkilemez. O kitabı bırakmak isteriz. Fakat Mine Söğüt'ün anlatım tarzı gerçekten büyüleyici. Sizi içine çeken duygularınızı paramparça edip bir girdabın içine fırlatan, yanaklarınızın gözyaşlarına merhaba diyeceği bir tarzı var ve bunu bu kitapta dibine kadar yaşayacaksınız.
Roman, sokakta yaşam, evsizlik, güven ve anlam arayışı gibi temaları işlerken, aynı zamanda umut ve inanç gibi konulara da değiniyor.
Şair lakaplı evini terk etmiş Musa, hafızasını ve kendini arayan Adnan abi, iki bacağını da jiletle kesmiş ve kocası tarafından bacakları köpeğe yedirilmiş Efsun abla, babasınca gözü önünde defalarca bıçaklanan annesinin kanlarıyla bir çocukluk geçiren ve yollarda müşteri arayan Hülya, ve surların içinde bulunmuş sahipsiz Matruşka... işte bu kadro etrafında şekillenen olay örgüsüyle gerçeklik ve yalan arasında gidip gelen hikâyeler, yaşantılar, anlamsızlıklar, anlamlar...
Mine Söğüt, bu karakterlerin isimlerini seçerken onların kişiliklerini ve hikayelerini yansıtacak şekilde özen göstermiş. Örneğin, Efsun Abla’nın ismi “büyü” anlamına gelir ve bu karakterin hikayesinde mistik ve büyülü unsurlar bulunuyor. Hülya'nın ise uyuşturucu bağımlılığından dolayı içine düştüğü ve çıkamadığı hayal alemi vardır, bu yüzden adı Hülya'dır.
Kitabı bu kadar duygusal, dokunaklı kılan ve gerçeğe yakınlaştıran şey yazarın yazım sürecinde bizzat sokaktaki kişilerle bire bir görüşüp onların yaşantılarını dinleyerek onlardan ilhâm almasıdır. Ayrıca Mine Söğüt'ün kitapta kullandığı semboller ve metaforlar, okuyucuların karakterlerin içsel dünyalarını ve karşılaştıkları zorlukları daha derinlemesine kavramalarını sağlar. Örneğin, bebek karakter Matruşka, saflığı ve umudu temsil eder.
Gerçeklik diye bir şey yok diyor, Musa. Birbirlerine anlattıkları hikayeler ve acı yaşam sahneleriyle nefes almayı unutuyoruz. Bir ara kendimi zor tuttum, ağlamak istemedim. Belki de Efsun abla kafadan uyduruyor, belki de tüm hepsi de birer deli ama anlatılanlardan etkilenmemek elde mi? Kim deli, kim akıllı? Ne gerçek, Ne yalan? biliyor muyuz ki?
Kitabın bir bölümünde Musa'nın görmüş olduğu kâbus Cristopher Nolan'ın "Başlangıç" filmini hatırlattı bana. Gerçekliğin rüyayla iç içe olması gibi bir kâbus; dağılan nesneler, diyaloglar, uçuşlar, uyanışlar.. Gerçekten harika bir sahneydi diyebilirim. Okurken film izliyor gibi hissettirmişti.
Mine Söğüt çok büyük bir yazar. Daha önce okuduğum Beş Sevim Apartmanı kitabı; kurgusu, karakterleri, ürkünçlüğüyle beni çok etkilemişti. Başkalarının Tanrısı da beni etkiledi. Mutlaka okumanız gereken bir kitap. Size çok şey kazandıracak, bilincinizi açacak. Kendinize doğru açılan pencerelerden göz gezdireceksiniz benliğinize. :)
··
2.004 Gösterim
1 Yorum
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.