Kaç yılın sayfasında kendimi arıyorum. O cama asılmış boş, beyaz kağıt parçasından bu yana kaç sayfada göründüm kayboldum.
Sahi ey okur, beni hiç gördünüz mü?
Böyle bitiriyor yaşamını anlattığı bu canım kitabı. Murathan Mungan’ın hislerini dile getiriş şekli bana o kadar tanıdık ki, o hislere çok aşinayım. Bu yüzden bende yeri çok başkadır. Ona yazar, romancı, şair etiketi yapamıyorum. Dostumla sohbet ediyor gibi oluyorum her kitabını. Ailemden biri gibi. Hayat bizi bambaşka bakış açılarından bakmaya, farklı yaşam tarzları edinmeye itse de duygu dünyamız ortak. Yetiştiği çevreden, seçimlerinden, dünya görüşünden oldukça uzak olabilirim. Ama kalplerimizin akraba olduğundan şüphem yok. Bu sebeple çok seviyorum. Benim için onun kitaplarına dokunmak, okumak değil sohbet etmek için bir araya gelmiş olmak demek. Yaşadığı coğrafyadan, ailesindeki kadınlardan, anılarından, kimselerin kendinden öyle yalın ve duru söz etmeyeceği duygu dünyasından konuştuk, dertleştik.
Yaşamöyküsel bir roman yazmak istediğini ve bu kitabın bir ön metin olduğunu söylüyor. Harita Metod Defteri kitabının ön metniymiş. Tabiki o kitap da kitaplığımda duruyor Araya birkaç şiir serpip, Harita Metod Defteri’nde görüşürüz ağabey. Kitabın son sayfasında sorduğun o soruya cevabım:
Hey Joe şiirinden beri seni görüyorum. İyi ki varsın!
·
51 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.