Bize okulda cumhuriyet döneminde yapılan sanayileşme hamleleri öğretilirken şeker, kağıt ve kumaş fabrikalarından bahsedildi ama asla girişilmiş ve başarılmış olan uçak sanayisinden bahsedilmedi. Peki bilinmiyor muydu? Elbette biliniyordu. Ama bize biçilen rolün halka da benimsetilmesi gerekiyordu. Bu yüzden biz yerli malı haftalarında okula uçak ve araba maketleri götürebilecek iken elma, mandalina ve kayısı kurusu götürmeye mecbur edildik. Sanki ithal etmeye mecbur bırakılacağımız şey az daha elma olacakmış da onu yerli üreterek büyük başarılar elde etmişiz gibi...
Ben bir havacılık meraklısı olarak bu kitabı büyük bir esefle okudum. Kendi elimizle boşa harcadığımız yıllara üzüldüm. Ama elbette şaşırmadım. Havacılık sanayisi gibi büyük bir atılımdaki politika değişikliği ancak iki şeyle açıklanabilir: cahillik ya da ihanet. Nahif olanlar cahilliği seçebilir; ben ise bunu hiç çekinmeden ihanet ile açıklıyorum. Çünkü tüm bu siyasi ve bürokratik engellemeler hem bizim hem de bizim çocuklarımızın geleceğinden çalınmış bir ülkedir. Bu küçük kafalı insanlar gerek kişisel gerekse siyasi bazı çıkarlar ile çok kolay manipüle edilmişlerdir.
Bu kitabı sadece havacılık ile ilgili düşünmeyin. Bu yaşananlardan 3 çeyrek asır sonra tamamen aynı tipler aynı koltukları tüm bürokraside işgal etmektedirler. İsmail Bey'in kitapta bahsettiği o Milli Savunma Bakanlığı koridorlarında volta atan temsilci şirket yetkilileri dikkatle bakarsanız halâ oradadırlar. Türkiye'de ne kadar kritik önemde sektör ve bu sektörler içinde ihale dağıtan kurum varsa hepsinin koridorları doludur. Bu işleri çok alengirli de düşünmeyin. Bir daire başkanının çocuğunu bir yabancı liseye kabul ettirmek gibi son derece basit rüşvetler ile iş görürler.
Zaman geçtikçe ve ben yaşlandıkça insanın mayasının çok bozuk olduğuna her gün daha büyük bir şiddetle kanaat getiriyorum.
·
97 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.