Kardeşim yaz, kız kardeşim güzEdebiyat
“Zamanların en kötüsüydü, zamanların en kötüsüydü.” diye başladı bu kitap. Kıyıya vuran bir mülteci cesedi, ölümün hayal kırıklığına uğrattığı. Plastik bir şişenin doğada yok olması için 450 yıl gerek. -Hasat etmesi en zor tohum- insan bedeninin yok olması için 20 yıl. Peki ya anılar? Anılar da çözülür mü doğada? ’Kendi benliğinin eskici dükkanından’ kaçamamış Daniel, doğruluyor, yapraklarla örtünüyor, dilinin altına dolan kumların şarkısını söylüyor. “Kardeşim yaz, kız kardeşim güz.”
Politik bir kitap bu. İngiltere’nin Avrupa Birliği’nden ayrılmasının konuşulduğu zamanlara götürüyor bizi yazar. Zamanda geri giderek toplama kamplarına, ileri giderek mülteci krizine, olduğu yerde durarak hiç değişmeyen o büyük krizimize, paranın hep aynı ellerde birikmesine ve halkların büyük çoğunluğunun yoksullukla verdiği savaşa bakıyor. Ama hem anlatım tarzı, hem de kurgunun ortasına Elisabeth ve Daniel arasındaki dostluğu oturtması sayesinde politikanın acı tadını almıyoruz okurken.
Avrupa’nın en çalkantılı zamanlarında yaşamış 101 yaşında bir adam ve yeni bir ülkede mülteci olarak yaşamaya başlayan bir kız çocuğu. Arada devasa bir köprü var. Köprünün ayakları resimle, renklerin iç içe geçerek kurduğu ahenkle, şiirle, şarkı sözleriyle döşeli. Konuşması birinin, kimsenin konuşmasına benzemiyor. Susması öbürünün, kimsenin susmasına. Yalnızlığının içinde çırpınmayan, çevrelerini saran dünyayla ve onun hiçbir sorun yokmuş gibi yaşayan insanlarıyla uyumsuz iki karakter. Bir dertleri var kendilerinden önce yazılmış hikayelerle. Hikayeleri bize dayatılan tüm gerçeklerden azade kılarak yeniden yazmaya ve belki dünyayı bu yolla yeniden tanımlamaya çalışıyorlar sohbetlerinde.
Yazılış biçiminden kaynaklı çok kolay takip edilen bir kitap değil. Yine de hikayeden, bana verdiği duygudan kopmadım ben okurken. Çok sevdim.
·
461 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.