“ Onu kendi hikâyeme ben yakıştırdım. Kaybetmeye alışmamak için belki de, bir kez bulunca hep var olsun istedim. Bir vakitler safında yer tuttum. Sonra el saydım, sırt döndüm. Bir yanı baharsa bir yanı karanlıktı, küftü kalbimin. Onu baharından alıp karanlığa layık gördüm. Bir kalpte taşıdığımı bağışlamadım. Zira hikâyelerde anlatılan zalim bendim. Merhamet görmediği için körelen kalp benim kalbim. Suçlamasın kimse beni, dilleri kem duaya dönmesin. Onu ötelediğim o karanlıktan öteye bir adım gidemedim. Cezaysa verdiğim, hem ona ceza oldu hem bana. Şimdi yeni bir hüner talim etmek gibi olacak bu kalbi arındırmak. Hazdan, hevesten değil, kendi hikâyesinden arındırmak. Sadece bir defaya mahsus anlatacağım, dinleyin beni!” “ Ezan sesini alınca kulaklığı çıkarıp otobüsten indim. Mozart’ı, Bach’ı, Chopin’i nihayet susturabildim. Zira sabah evden çıktığımdan beri yaptığım, cam kenarı boş otobüslere binip yolu uzattıkça uzatmak ve bu üç abiyi dinlemek. Otobüsten indim ama varmayı hedeflediğin bir durak yoktu. Vermeyi hedeflediğim bir karar vardı. Kararı kendi içimde vermiştim aslında ama aile meclisinde açıklamadığım İçin henüz yürürlüğe giremiyordu. Gün bu gündü, dönüp dolaşıp eve dönecek ve kararımı artık açıklayacaktım. Erteledikçe imkansızlaşıyor. Erteledikçe susuyorum. Ben sustukça Mozart, Bach, Chopin konuşuyor. Bana iyi geliyorlar mı, muamma... Onların peşinden elimden tutuyor Neşet Baba. Hadi oğlum, diyor. Oralarda kimse senin dilini anlamaz, buraya gel, gönül dağına davet ediyor. Davete icabet sünnettir, deyip mırıldanmaya başlıyorum. Her yer yağmur yağmur boran kesiliyor. Yine hayalden hayale geçiyorum, gerçeği unutarak değil ama. Gerçeği kabul ederek, onu görerek, isteyerek. Hayalini kurmadan ona yaklaşamam, bunu biliyorum.” Kırık dökük öyküler arasında hâlâ sıcak kalmış kalplere dokunanından. Okunmalı, diye ısrar edesim var. 
Düşünsene Hızır Bendim 
Elif Genç
Düşünsene Hızır Bendim Elif Genç
102 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.