Kitap üç bölümden oluşuyor.
İlk bölümde bir çocuğun (mika) gözünden yahudi soykırımını(!) anlatıyor.
İkinci bölüm de soykırıma dahil olan alman askerinin (Max) yaşadıklarını, pişmanlıklarını bir nevi soykırımın intikamının nasıl alındığını okuyoruz.
Üçüncü bölüm de ise Mika ve Max in torunlarının buluşmasını okuyoruz diyebiliriz.
Kısaca özetlersek kitap, savaşın etkilerini ve yaşanan acıları göz önüne seriyor.
Ama bir gerçek var ki o da günümüzde yaşanan soykırım.
Kitabı okurken en başından sonuna kadar her satırında bu acıların çok çok daha fazlasını Filistinlilerin yaşadığını bilmek, dünyanın bu duruma sessiz kaldığını ve bir çok ülkenin bu durumu desteklediğini görmek çok acı.
Kitabin bir bölümünde Mika "Bu küçük bölgeye nasıl sığacaktık? Yaklaşık dörtyüzbin kişiydik:Etrafı, üç metrelik bir duvarla , dikenli tellerle ve kırık cam parçalarıyla çevrili bir havuza sığmaya çalışan kalabalık bir insan topluluğuyduk. " diyor.
Bugün ise ikimilyon Gazzeli'yi güvenli bölge diye ilan edip sürdükleri küçücük Refah'ta bombaladilar.
Bunca zulmü yapanlar da yine buna benzer bir acı yaşayan topluluk.Hem de bunu yetmisbeş yıldır, yani savaştan çıktıktan bir kaç yıl sonra yapmaya başladılar.
Yine Mika 'nın bir sözüyle devam edecek olursak;
"Bizi gettoya tıktıklarindan beri gördüğüm her şey bana 'Alman' sözcüğünün 'kalp' sözcüğüyle bir arada olamayacağını gösteriyor." Diyor.
Bana da özellikle son on aydır yaşananlar 'israil' sözcüğünün 'insan' sözcüğüyle bir arada olamayacağını gösteriyor..
Nehirden denize özgür Filistin..
··
102 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.