"Uğruna yaşayacağım bir șeyler istiyordum ama hiçbir șey yoktu. Hayatımın bir amacının, bir değerinin olmasını istiyordum. Ama yoktu. Boș ve anlamsız bir hayattı benimki. İçimin çekildiğini hissediyordum; bulamayacağım bir şeyi arıyor, tutamayacağım bir şeye uzanıyor gibiydim."
·····
Selamünaleyküm herkese ♡ Bugün bir çoğumuzun çok iyi bildiğini ve adını sıkça duyduğunu düşündüğüm bir kitabın yorumuyla geldim. Sol Ayağım... Bu kitabı arkadaşımın övgüleri üzerine okuma listemde ultra hızlandırılmış bir şekilde en üste aldım fakat elimdeki kitabı bitirmeye çalışırken yine de bir süre beklemiş oldu.
Konuşmasını, hareketlerini kontrol edemeyen doğuştan beyin felçli Christy Brown'ın kendi hayat hikâyesini kaleme aldığı bir kitap. ☆
Kitabı gerçekten çok ama çok sevdim. ♡ Gerçek bir hayat hikâyesi olması ve bir insanın çabasının onu nerelere getirebileceğinin etkileyici bir örneği olmuş. Baş karakterimizin zekâsı, cesareti, zaman zaman karamsarlık çukuruna düşmesi ama buna rağmen asla pes etmeyişi hepimiz için ders niteliğindeydi. Kitaba dair çok fazla sevdiğim şey vardı fakat en sevdiğim şey ailesinin en önemlisi de annesinin Christy'e olan inancı oldu. Kitapta belki de hoşuma gitmeyen şey herkesin fazlasıyla iyimser olması oldu. Karakterimiz neredeyse hiç dış etkenlerden dolayı bir olumsuzluk yaşamadı. Bu tabii ki kötü bir şey değil, benim hoşuma gitmeme sebebi herkesin bu kadar şanslı bir çevreye doğmaması düşüncesiydi. Keşke her şey bu kitaptaki kadar güzel ilerleyebilseydi.
Kitabı öneren arkadaşım bana, "Eğer bir kitap olsaydın Sol Ayağım olurdun," demişti. Ben de okurken kendimi birçok yerde Christy ile benzettim. Örneğin; karamsar, umutsuz ruh hâline dönmek istememesine rağmen bazı anlarda kendisini tam da bu şekilde bulması... Ayrıca Christy karakteriyle hemen hemen bütün sevdiğimiz ilgi alanlarının aynı oluşu onunla dostuz gibi hissettirdi. ☆
Şunu da belirtmek isterim ki tabii ki Chris'in hissettiği çaresizlik ve kapana kısılmışlık hissi benimkiyle kıyaslanamaz ama bazı zamanlar ben de aynı onun gibi hissediyorum. İşe yaramaz, kapana kısılmış, hapsedilmiş, önündeki geleceği belirsiz ve oldukça kapkara gören birisi gibi... O, bunları kendi bedenine olan farkındalığı arttıkça hissetmeye başlamıştı. Ona göre bedeninde bazı tuhaflıklar, engeller vardı. Bence bedendeki engeller bir şekilde aşılabilirdi. Asıl problem zihinlerimizde olan engeldi. Zihinlerimizde engel olduğunda kendimizi, hayallerimizi gerçekleştirmek zorlaşıyordu. Tam da bu açıdan bakınca kendimi karakterle fazlasıyla özdeşleştirdim.
Kitaba dair daha onlarca şey söylemek isterim fakat daha fazla vaktinizi almadan şunu söyleyebilirim ki, eğer okumadıysanız bu harika ve cesur hikâyeyi kesinlikle okuyun. ♡
·····
Allâh'a emanet...
Selam ve dua ile...
·
39 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.