288 syf.
·Puan vermedi
Çocukluğumda Pollyanna'yı okurken öğrendiğim mutluluk oyununu hâlen oynuyorum, en azından çoğunlukla... :) Hayatta her zaman elimdeki güzelliklere odaklanmaya çalışıyorum. Artılar bir tarafta, eksiler diğer tarafta, hayatı bize verdikleriyle coşkuyla kucaklamaya çalışıyorum. Umut etmeye devam edersek, bizleri bekleyen güzelliklerle, ferahlatan sürprizlerle mutluluğunda mümkün olduğunu düşünüyorum bu hayatta... :) Ümit ve duâ!.. :) Aslında mutluluk yolculuğun sonunda varılan bir hedef değildir... :) Yukarda söylediğim gibi umûd etmeye ve istediğimiz her güzelliği nasiyb Edeceğine yürekten inanarak Yaradıcıya duâ etmeye devam ettiğimizde hayatımızın her ânı muhteşem bir coşkuyla Kutsanıyor ve adına Dünyâ denilen bu gurbet-hasret yurdu Cennet'e, yolculuğun kendisi; mutluluğa dönüşüyor... :)