"Yaşadığından bile emin değildi zira bir ölü gibi yaşıyordu."
Anlamın olmadığı yerde bir anlam varmış gibi davranmayı reddeden Mearsault'un toplumsal düzenle kendi özgürlüğü arasındaki açmaza ve kendine topluma karşı yabancılaştığını gösteren bir romanla karşı karşıya bırakıyor bizi Albert Camus. Mearsault, annesinin ölüm haberi üzerine kaldığı bakımevine gider, orada annesinin cenaze ritüellerinde duygusal bir tepki vermeyince farklı izlenim bırakmıştır orada yatan yaşlılara ve bakımevi müdürüne. Akabinde ise komşusu olan Raymond'un belalısı olan sevgilisinin abisini kumsalda beş el ateş etmesiyle tutuklanmasının üzerinde bıraktığı etkiden bahseder, işte tam burada da aynı duygusal kayıtsızlığını görüyoruz. Meursault, kendine ve topluma karşı yabancılaşmış düşünceleriyle kendini idam cezasına hazırlamasıyla ölüme hazır olduğunu adeta kendine telkin eder. Meursault,burada bizi idam cezasının gerekli mi yoksa gereksiz mi olduğuyla ilgili bir beyin fırtınası yaptırırken aynı zamanda idam cezası yerine alternatif çözümler üretmemize de ortam hazırlıyor. Bu eser, toplumsal düzenle bireyin özgürlüğü arasındaki duygusal çözümleri analiz etmemizi sağlarken aynı zamanda bizim de topluma ve kendimize ne kadar yabancılaştığımızı da sorgulatıyor. Albert Camus, bu eserinde gayet sade ve akıcı bir dil kullanmakla beraber varoluşçu izler taşıyan "saçma" felsefesini de geliştirmiştir. 1942' de yayımlanan bu eser, 1957'de Nobel Edebiyat Ödülü' ne değer görülüp bugün 20. yüzyıl edebiyat ve düşünce dünyasının en önemli eserlerinden ve yazarlarından olarak kabul ediliyor. Bu eserde kendinizin, topluma ne kadar yabancılaştığınızı ve aynı zamanda duygusal kayıtsızlığınızla yüzleşirken bulacaksınız. Bu değerli eserin daha çok okunması ve okurken de sorgulanması dileğiyle... İyi okumalar dilerim.
·
170 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.