Emre Timur 'un okudugum ilk kitabiydi, kalemini sevdirdi bana. kitabi degerlendirmekten cok bana hissettirdiklerini yazmak istiyorum ben. kafamı karıstıran yerler oldu, bazen sadece bakıstık o altını cizdigim satırlarla, yer yer kendimi gordum, bazı satırlarla kucaklastım bazılarıyla zıtlastım ama bana cok derin hissettirmeyi basardı diyebilirim. sorgulattı, düsündürdü ki bir kitap hakkinda en sevdigim seylerdendir bu ikisi. cevabı belirsiz sorularıyla da hem kendine cekti hem rahatsiz etti. 6.bölümden sonrasini nasıl okudum ben de bilmiyorum. agır geldi ruhuma ama tek oturusta da okuttu kendini. 7. bölümü okuduktan sonra ilk sayfaya geri dönüp tekrar okudum, her seyin basladıgı ve bittigi yere. aydınlanma yasamıs gibiydim, kitabi o an hissettim diyebilirim. ama biliyorum ki benim anlayıp cıkardıklarımdan daha fazlası saklı o satır aralarında onu diger okurlar da hissetmistir sanıyorum. su ana kadar birden fazla kez okudugum bir kitap olmadi ama bu kitaba eminim ki hayatimin farkli bir doneminde elim gidicek ve tekrar okuyacagım ve su anki okumamdan daha fazla sey anlayıp hissedecegim. yazara bu kitabıyla baslamaktan memnunum ve bas ucu kitabim olmayi hak ettigini de söylemek isterim diger kitaplarina da kesinlikle sans verecegimm.