Tasavvuf ve Tarikatlarla İlgili FetvalarDin
Kitap Osmanlı’nın son dönemlerinde Kadılık, müderrislik yapmış Nakşibendî-Hâlidî şeyhi 
Ömer Ziyaeddin Dağıstani tarafından kaleme alınmış. 
Cemre Demirel ’in 
Bir Başka Din: Tasavvuf kitabını okuduktan sonra tasavvuf tarafından olaya bakışı görmek için ve tasavvufla ilgili fetvaları merak ettiğimden kitabı okudum.
Yazar kendisi tasavvufçu olduğu için taraflı bir bakış açısıyla yaklaşmış. Örnek vermek gerekirse “tasavvuf ve tarikat büyüklerini, yol gösterici bir şeyh ve mürşid olarak benimsemek, onlara intisâb etmek doğru mudur?” sorusuna cevap verirken tasavvufun kurucularından Beyazıd-ı Bistami’den “Şeyhi olmayan kimsenin şeyhi şeytandır. “ alıntısını kullanıyor. Bazı yerlerde Kuran ve hadisten kanıtlar gösterse de özellikle tartışmalı konularda hiç kaynak göstermeden fetva veriyor. Fetvaların çoğunun kaynakçasında “Ruhül Beyan” verilmiş fakat hangi ayetin tefsirinde yer aldığı belirtilmemiş.
Örneğin “Sûfiler arasında kullanılan Kutub, Gavs, Umud, Ahyâr, Ebdâl, Nücebâ, Nukabâ ve Sulâha gibi adlar verilen (ricâlü'l-gayb) her asırda bulunmakta mıdır? Kendi memleketimizde ve bizim aramızda da var mıdır? Sayıları ne kadardır?”
şeklindeki bir soruya cevaben:
“Bunlar her asırda bulunur. Kutup ve ğavs yalnız bir kişi, imam iki kişi, umud dört kişi, ahyâr yedi kişidir. Büdelâ ise seksen kişi olup kırkı erkek, kırkı da kadınlardandır. Nücebâ, yetmiş kişi, nukabâ, üç yüz kişidir. Sualâhâ'nın sayıca bir sınırı olmayıp, her İslâm beldesinde bulunurlar. Ebdaller büyük ve kalabalık beldelerde birer-ikişer kişi olur, birinin vefâtı hâlinde yerine, silsile-i merâtibe göre diğerini ta'yîn ederler.”
Kaynak nedir? Yok. Bu sayılar, bilgiler hadiste, Kuran’da geçiyor mu? Yok. Bu sayıları kim verdi bize? Yok. O zaman bu nasıl fetva kitabı oluyor?
Ömer Ziyaeddin Dağıstani tarafından kaleme alınmış. Cemre Demirel ’in Bir Başka Din: Tasavvuf kitabını okuduktan sonra tasavvuf tarafından olaya bakışı görmek için ve tasavvufla ilgili fetvaları merak ettiğimden kitabı okudum.
Yazar kendisi tasavvufçu olduğu için taraflı bir bakış açısıyla yaklaşmış. Örnek vermek gerekirse “tasavvuf ve tarikat büyüklerini, yol gösterici bir şeyh ve mürşid olarak benimsemek, onlara intisâb etmek doğru mudur?” sorusuna cevap verirken tasavvufun kurucularından Beyazıd-ı Bistami’den “Şeyhi olmayan kimsenin şeyhi şeytandır. “ alıntısını kullanıyor. Bazı yerlerde Kuran ve hadisten kanıtlar gösterse de özellikle tartışmalı konularda hiç kaynak göstermeden fetva veriyor. Fetvaların çoğunun kaynakçasında “Ruhül Beyan” verilmiş fakat hangi ayetin tefsirinde yer aldığı belirtilmemiş.
Örneğin “Sûfiler arasında kullanılan Kutub, Gavs, Umud, Ahyâr, Ebdâl, Nücebâ, Nukabâ ve Sulâha gibi adlar verilen (ricâlü'l-gayb) her asırda bulunmakta mıdır? Kendi memleketimizde ve bizim aramızda da var mıdır? Sayıları ne kadardır?”
şeklindeki bir soruya cevaben:
“Bunlar her asırda bulunur. Kutup ve ğavs yalnız bir kişi, imam iki kişi, umud dört kişi, ahyâr yedi kişidir. Büdelâ ise seksen kişi olup kırkı erkek, kırkı da kadınlardandır. Nücebâ, yetmiş kişi, nukabâ, üç yüz kişidir. Sualâhâ'nın sayıca bir sınırı olmayıp, her İslâm beldesinde bulunurlar. Ebdaller büyük ve kalabalık beldelerde birer-ikişer kişi olur, birinin vefâtı hâlinde yerine, silsile-i merâtibe göre diğerini ta'yîn ederler.”
Kaynak nedir? Yok. Bu sayılar, bilgiler hadiste, Kuran’da geçiyor mu? Yok. Bu sayıları kim verdi bize? Yok. O zaman bu nasıl fetva kitabı oluyor?·
34 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.