Milan Kundera ile yeni tanıştım. Geç kalmış bir tanışıklık oldu benim için. Varolmanın dayanılmaz hafifliği kitabından sonra okudum bu kitabı. Her ne kadar en meşhur kitabı varolmanın dayanılmaz hafifliği olsa da bence bu kitap bir tık önde.
Kitap bir şairin çocukluktan itibaren hayatını konu alıyor. Psikolojik analizler çok ön planda kitapta. Ayrıca o dönemin politik olayları toplumun sosyo kültürel yapısı da göz önüne serilmiş.
Bir annenin çocuğuna bağlı olması hepimiz için sıradan bir durumdur aslında. Özellikle toplumumuz aile yapısında çocuğuna düşkün olmayan anne yok denecek kadar azdır. Ama bu düşkünlüğün sınırı aşılırsa ne olur? Çocuğunu kimseyle paylaşamamak tüm hayatını ona entegre etmek ve kendinden vazgeçmek. Psikolojik açıdan ne kadar zarar verdiğini fark etmemek. Özellikle erkek çocuklarına bağlı anneleri çok sık görürüz. Oğlum da oğlum diye gezenleri. Bu durumun çocuğuna ne kadar zarar verdiğini fark etmeyen anneleri. Kişisel gelişimini tamamlayamamak bağımsızlığını kazanamamak ve özellikle kadınlarla sosyal ilişki kuramamak... Bunu günlük yaşamımızda da görebiliriz. İşte kitapta böyle bir anne konu alınmış. Okurken ben bile bazı noktalarda boğulduğumu hissettim. Bir de kitabın sonlarına doğru şunu sorgulamamı sağladı yazar; her olay herkes için farklı şeyler ifade eder. Ben birini yargılarken onun aslında ne yaşadığını bilemem çünkü bana gösterdiği ya da anlattığı kadar olaya hakimimdir. Yani bir konuda kendimizden çok emin bir şekilde karar versek de o kararımız asla %100 doğru değildir.
Kitabı buraya sayfalarca inceleme yazsam da anlatamam sanırım. O nedenle bence okunulup kütüphanede bulundurulması gereken bir kitap diyerek bitiriyorum
·
1.006 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.