Eduard Louis, yeni keşfettiğim ve art arda tüm kitaplarını okuduğum bir yazar olarak 2024 yazının bana ait tarihinde önemli bir yer kapladı.
Bu kitap, Eddy'nin şiddeti kurgulama ve yorumlama biçimi ile çok özdeşim kurduğum, kendi hayatımın şiddet failine bakış açımı yansıtan bir bakış açısıyla yazılmış.
Şiddeti ve sebeplerini Hannah Arendt ile Alice Miller arasında bir yerde tartışmış Eduard Louis. Ablasının, ablasına anlattıklarını kocasına anlatırken dinlemesi üzerinden şiddete dair yorumunun, benliğini kurgulama biçiminin normal görünen aile içi fiziksel ve psikolojik şiddetten nasıl etkilendiğini bize çok güzel yansıtmış. Bu kısmı Alice Miller'ın bakış açısıyla örtüşüyor. Kötülüğün, başta sevecen bir kılıfta geldiğini, o sevecen kılıfın sanılanın aksine bazen gerçeği de yansıtabileceğini, herkesin belli koşullarda ortaya çıkardığı bir şiddet potansiyeli olduğunu Reda üzerinden anlatırken de Hannah Arendt ile örtüşüyor. Toplumda var olan ırkçılığın, ırkçılığa maruz kalanları nasıl sivrileştirebileceğini bilen Eduard, şiddet mağduru olmasına rağmen 'yeterince' nefret edemiyor failinden. Travma sonrası yaşanabilecek her duyguyu açık yüreklilikle ve mükemmel bir üslupla bize hissettiriyor. Ben kitabı ve genel olarak yazarı çok başarılı buldum.
·
68 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.