Uzun bir aradan sonra Türk Edebiyatına Eylül romanıyla geri döndüm. İlk yüz sayfa ''Hadi artık bir olaya bağla yeter!'' serzenişleri yaptırtsa da dilin kullanımının bu denli ustaca oluşu edebiyat severler için büyük keyif gerçekten. Psikolojik çözümlemeleri yoğun tasvirlerle sayfalarca anlatmış yazar ve bunun hakkından büyük bir yetkinlikle gelmiş.. Diğer yandan kurgu insanı çileden çıkartırcasına uzatılmış zaman zaman. Sayfalar geçiyor ama bir bakıyorsunuz hala bir ilerleme kaydedilmemiş oluyor. Neredeyse son sayfalara kadar neler olacağının merakı peşinizi bırakmıyor. Sabırlı olmayan okuyucular biraz zorlanabilir ama genel çerçevede kitabın sunduğu edebi lezzet ve -öyle veya böyle- senaryo insanı tatmin ediyor. Çok memnun kaldım. İlk kez Mehmet Rauf'u okumuş oldum. Herkese tavsiye ederim.
BUNDAN SONRA SPOİLER VARDIR!
Kurgudaki Türk dizilerini aratmayan dramatik aşk, insanı ister istemez bazı ahlaki sorgulamalarla boğuşturuyor. Bir yandan görücü usulü evliliklerin diğer yandan boşanma durumunun toplumsal baskının kucağında büründüğü bataklık hali... Mecburen yapılan ve ardından mutlu olunamayan evlilikler... Hacer karakteri, Fatin'i tanımış olsa evlenir miydi hiç? Suad, Süreyya ile uyumsuzluklarını fark edebilmiş olsa ikisine de yazık olur muydu? Peki ya, insan evliliğinde mutlu değilse aldatmaya hakkı mı olur yani? Fikren bile olsa bu ne kadar doğrudur? Elbette bu bir roman ve konuyu bu şekilde işlemesi gayet beklenebilir bir durum. Psikolojik analiz ve dahi bunun betimlemesi için doğru seçilmiş bir senaryo bile denebilir belki. Suad ve Necip'in iç dünyaları o kadar iyi tasvir edilmiş ki... İhanetin çamuruna bile isteye usul usul batan bir aşk bana göre anlatılan. Bundaki iğrençliğin farkında ama yine de sürekli muhattap olma durumunun görünmez tuzağıyla meyledilişin önüne geçemeyen Necip... Evliliğinde yetersizlik hissiyle içten içe çürüyen; dışarıdan mutlu aile tablosu çizen ve en sonunda onun hem yüreğindeki hem parmaklarının ucundaki piyano vuruşlarının yakarışlarını anlayabilen birini bulmanın kurtuluş ışığı ile yüreğinin gözleri kamaşan; aynı zamanda suçsuz kocasına bunu yapmak istememenin verdiği ızdırapta kavrulan Suad... İkisi de bu acı ile kıvranırken en azından birbirleri için ölmenin arzusunu duymaktalar ve sonunda yazar onlara insaf etmişçesine bu ödülü çıkan bir yangında onlara vererek bir acıdan kurtarıp başka bir acı ile; ölümle kavuşturuyor. Sonunu büyük bir merakla bekliyordum, kitabı çok sevdim. İyi okumalar.
·
52 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.