Spoiler içerir***
Aziz Nesin’le tanıştığım eserdir. Diğer roman yorumlarımdan farklı olarak Aziz Nesin’in kalemini yorumlayamayacağım maalesef. Çünkü 5. sınıfa giden ve birbirlerine mektuplar gönderen çocukların bakış açısıyla yazılmış bir romanla karşı karşıyayız. Aynı okulda öğrenim gören Zeynep ve Ahmet isimli iki arkadaşın, Zeynep’in Ankara’ya taşındıktan sonra mektuplaşmaları ile başlayan romanımızın, aslında bu iki çocuğu Aziz Nesin’in uydurduğunu ve çocuklara toplumun sorunlarını kendi gibi yaşıtlarının bakışıyla anlatmak istediğini kitabın sonundaki yazarın çocuklara mektubundan anlıyoruz. Çok beğendim ve çok etkilendim. Çünkü çocukların penceresinden hiç bakmayan yetişkinler olarak onların da her şeyi anladığını, anlayabildiği kadarıyla yorumladığını kitap açık açık belirtiyor. Ayrıca ailede yaşanan bütün sorunların, aileler farkında olmasalar dahi çocukların fiziksel ve ruhsal sağlığına belki doğrudan belki dolaylı bir şekilde etki ettiğini de apaçık görüyoruz. Çocuklarının yapmasını istemedikleri şeylerin kendileri yaparak çocukların kafasında yaşanan çelişkileri göstermek ve aileye bir birey getiriyorsak görmezden geldiğimiz ince detaylara da odaklanmamız gerektiğini lezzetli bir anlatım biçimiyle okuyucuya aktarmış yazarımız. Aziz Nesin’in çocuk sevgisi de beni kendisine daha da yakınlaştırdı. Onlara yazdığı mektubundaki şefkatli üslubu zaten çocuklara roman armağan eden bir yazardan beklenirdi. Bütün anne, baba ve öğretmenlerin gerçekten öz eleştiriye açık bir şekilde okuyup yalnızca çocukların değil, büyüklerinde kendilerine dersler çıkarması gereken bir kitaptır. Okuyun, okutturun:)
·
36 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.