“Ola bilməzdi ki, Məhini də kim isə bir xeyirxah insan qurtarıb mənim ağuşuma salaydı?!”
Kitab boyunca ən təsirli cümlə oldu mənim üçün. Sevgilərinin bu qədər cəfasını çəkib, səfasını çəkə bilməmələri, bu qədər bədbəxt sona layiq olmaqları o qədər incitdi ki. Var-dövlət eşqinə iki gəncin bədbəxt olmasına necə göz yummaq olar axı.
Roman bir çox xarakterin həyatından bəhs edir. Hər birinin probleminə yaxından şahid olmaq, kimin nə iztirab çəkdiyini görmək ayrı bir oxu zövqü verdi.
Fərruxun Məhini unutmadığı vurğulansa da, özünə yeni həyat qurma istəyi anlaşılan idi əslində. Amma empatiya hissim bu situasiyanı qəbul etmir )
Uzun müddət Orta Şərq ədəbiyyatı oxumaq istəmirəm
Qorxulu Tehran