“Beni yüz üstü gömün,yaşarken yeterince gördüm”
Bir başyapıt,bir şaheser.Kitabın içindeki gerçeklik insanın derinliklerinde saklanan benliğini dışa vuruyor.Hakan Gündayın ne kadar derin bir yazar olduğunu bu kitaptada görüyoruz.Kesinlikle okunması gereken bir kitap gerek konusuyla gerek anlatımıyla.Kitapta ilk olarak karakterleri beraber baz alan bir bölüm var.Daha sonrasında iki karakterimizide farklı bölümlerde okuyoruz.Bu kitabı okuyalı epey oldu hatta bazı yerlerini unuttum ama bana hissettirdiklerini unutamam.Ne yazıkki bir hadise sonucunda kitabı kaybettim şu an elimde değil çok üzülüyorum.Notlar düştüğüm,dikkatlice kelimelerin,cümlelerin altını çizdiğim,elimden düşürmediğim ve görünce bile beni sürükleyen bir kitabı kaybettim fakat hissettirdikleri benimle.
·
28 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.