Benim Adım Kırmızı, havaların yeni yeni ısnmaya başladığı Nisan ayında, İlimizde her sene tekrarlanmak üzere bir aylığına kurulan kitap fuarından anlık bir hevesle satın alıp, sonrasında okumaya bir türlü cesaret edemediğim için kitaplığımda uzun bir süre beklettiğim kitaplarımdan bir tanesidir.
Kitabın dilinin beni zorlayacağı konusunda sahip olduğum korkulara rağmen, ani bir kararla elime alıp nihayetinde okumayı başarabilmiş birisi olarak elbette ki daha önce okumadığım için pişmanlık duyuyorum. Birbirleri ile adeta iç içe geçip -en ufak bir bölüm daha çıkartılırsa eksiklik hissi duyacağınız türden- bir bütün oluşturmuş onlarca hikaye; at gözlüklerimizden arınıp da bir olayı tüm ayrıntıları ile farklı pencerelerden gözlemleyebildiğimiz zaman, dünyanın aslında ne kadar renkli, ne kadar çelişkili ve ne kadar tehlikeli olduğunu gözler önüne çok net bir biçimde seriyor.
Kitabın içinde geçen her bir kelimeyi tam anlamıyla kavramaya özen göstererek okumayı tamamladığım andan itibaren ufkumun katbekat genişlediğini düşünen bir tek ben değilimdir diye tahmin ediyorum.
Kozmopolit bir şehir olan İstanbul’un Osmanlı Dönemi’ndeki sosyo-kültürel yapısını objektif bir biçimde anlatan bu kitap, aynı zamanda resim sanatının unutulmuş güzelliklerini masalsı bir şekilde hatırlatıyor.
Los Angeles Times’ın da dediği gibi ‘bu kitap modern bir klasik!’
Okuyun azizim okuyun; yemeğinizden tuzunuzu, kütüphanenizden Benim Adım Kırmızı’nızı esirgemeyin!
·
9 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.