Osmanın günlüklerine mektupla cevap vermek istedim.
Sevgili Osman;
O çok eleştirdiğin, nefret ettiğin Narsist babanın etkisinde belki de bi polar bir birey olarak intihar ederek son verdin hayatına. Evet senin de farkında olduğun üzere seni bitiren korkularındı ama asıl bitiren ‘yarı farkındalığın’. Yarı farkındalık hiç farkında olmamaktan kötüdür. Yarı farkındalık insanı harekete geçmekten alı koyar nasılsa farkındayım rahatlığıyla sürdürürsün hayatını, aslında sürdüremezsin. Yine o babanın etkisinde mükemmeliyetçilik yüzünden asla başladığın işi bitiremeyip, hep hayal dünyanda yaşadın. Babadan görmediğin sevgi şefkati insanlara hayır diyemeyerek onlarda aradın. Üstelik bağ kurmaktan kaçtın, korktun. Keşke korkularının üzerine gidip rezil olsaydın bir kere, kavga etseydin, terk edilseydin. Aslında biliyorum çözülecek miydi her şey hayır belki de ama insan senin iyi olmanı düşünmekten kendini alıkoyamıyor.
Kitabı bir kaç sene önce okumaya kalksam belki okuyamaz, belki Osmanı yargılamaktan sinir olurdum. Bazı konularda güzel yollar katettiğimi Ayfer Tunç’un bu romanı sayesinde anladım. Akıcı ve içeriği dolu bir romandı.
·
82 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.