Nehir gibiydi ….
. Ona kızılmazdı. Yüzünde hep yarım kalmış bir tebessüm. Sadece bakkal değildi o. Öfkeli olanların öfkesi onun üzerinden geçip giderdi. Nehir gibiydi. Aktığını kimseler görmezdi. Akardı. Durmadan akardı. Gece gündüz aktığı için suyu hiç kir tutmazdı. .
Sayfa 11 - TİMAŞ YAYINLARI, 1. Baskı, Mart 2005·Kitabı okudu
İnsan ve Duygular
·1 alıntı·
15 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.