(Spoiler içerir.)
Kitabı az önce bitirdim ve boğazımda beliren yumru henüz geçmemişken sıcağı sıcağına bir şeyler söylemek istedim. Aşkın tek bir anlamı yoktur ve herkes onu kendi bünyesinde yorumlayarak yaşar. Kemal'in Füsun'a duyduğu aşk da açıkçası benim alışkın olmadığım ya da bilmediğim bir versiyonuydu aşkın. Kitabın başlarında gerek ilişkilerinin başlama şekli olsun gerek Kemal'in hali hazırdaki ilişkisi olsun gerek Füsun'un çok da zorlanmadan kendini Kemal'e teslim edebilmesi olsun gerek aralarındaki yaş farkı olsun tüm bu ve daha saymadığım birçok etken benim aşina olduğum aşk tanımına hiç uymuyordu. Kendi değer yargılarımla baktığımda bunun hiç masum bir yanı olmadığını ve benim bildiğim aşk kavramından çok uzak olduğunu düşündüm. O yüzden romanın başlarında Kemal ve Füsun'a yer yer kızdım, yaşadıkları acıları hak ettiklerini düşündüm. Kendimce bunların haklılık payı da vardı. Ama sonra sayfaları çevirdikçe onlara haksızlık ettiğimi düşünmeye başladım. Aşk tercih edilen, olmasını istediğin anda karşına çıkan ve bilinçli olarak yaşanılan bir şey değildi. Aksine seni hiç ummadığın anda yakalayan, kontrol edilemeyen, herhangi bir kalıba da sığmayan ve bu romanda acıyla tanıklık ettiğimiz gibi bedeller ödeten bir şeydi. Kemal'in Füsun'a olan derin bağlılığını iliklerime kadar hissettim. Onunla beraber ben de Füsun'un bir umut aniden karşımda belireceğini bekledim hep. Onu yıllar sonra bulduğunda ben de hal ve hareketlerinden çıkarımlar yapmaya çalıştım Kemal'le. Benzer şekilde ben de Kemal'e Füsun gibi gücendim, kızdım, küstüm. Son ana kadar hep mutlu son olmasını hayalledim aslında öyle olmayacağını hep hissetmeme rağmen. Şu an tüm hücreleriyle aşkı yaşayan Kemal'e ve ona bu hissi yaşatan Füsun'a akıbetleri ne olursa olsun gıpta ediyorum. Her satırıyla aşkın hakkını veren enfes bir eserdi.
Masumiyet Müzesi
Orhan Pamuk
Masumiyet Müzesi
Orhan Pamuk
·
127 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.