'' Düşüncelerimizin yönü yüreklerimizinkiyle aynı olmadığından, ayak altına aldığımız her şeye gizliden gizliye bir eğilim besleriz. '' nerdeyse her yerin altını çizmek istediğim bir kitaptı. Ama en sevdiğim cümlesi ile yorumuma başlamak istedim.
Bu kitabı okumak için öncelikle psikolojik olarak belli sağlamlığınızın olması gerektiğini düşünüyorum. Yazarımız oldukça karamsar ve bir o kadar da bireyselciliğe sempati besliyor, ki sempati duyduğu bir şeylerin olması oldukça şaşrıtıcı. Kitabı okursanız ya da okudıysanız ne demek istediğimi daha iyi anlayacaksınızdır.
Kitapta daha doğrusu yazarın düşüncelerinde bir şey beni içine çekti. Okurken hem keyif aldım hem zihnimde kayboldum.
Cioran 'e göre hiçbirimiz özgür, özgün değiliz. Kötü kelimesi bile bizlerin yanında iyi kalıyor. Sebebiyle beraber aslında bizlerin hiçbir şeyi haketmediğimizi düşünüyor. Yazar her ne kadar karamsar olsa da okurken onunla çatışmak, onu anlamaya çalışmak, neden böyle düşünüyor ve bu düşüncelerinin haklılığı ne kadar? diye sorgulamak onu ve fikirlerini anlamaya çalışmak keyifliydi.
Yazarımız her ne kadar bireyselciliğe övgüler düzüyor insanlara hayata nefret kusuyor olsa da kesinlikle okunması gereken bir kitap olduğu kanısındayım.
Ayrıca yazarın hayatına baktığımızda annesiyle çevresiyle bazı sorunları olduğunu görüyoruz. Aslında bütün bu öfkenin ana sebebini de daha iyi anlıyoruz. Ben ne olursa olsun bu Dünya'ya gelmemizin öylesine olmadığını düşünüyorum. Hayatımızı âdeta bir fanusun içerisinde hiç tanımaya, anlamaya çalışmadığı insanlara, kültürlere nefret, kin, öfke duyarak yaşanmaması gerektiğini düşünüyorum. Eğer varsam, olmayacağım güne kadar kendimi, doğayı insanları anlamaya okumaya çalışacağım. Hayatı kucaklayın, haksızlıklara göz yumun da demiyorum. Var olduğumuz sürece bize dayatılan dogmalardan kendimizi sıyırmabilmek için belli farkındalık oluşturarak yaşamamız gerektiğini bunu da olabilindiğince öfke ve kin gibi duygulardan uzak kalmaya çalışarak yaşamamız gerektiğini düşünüyorum.
·
44 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.