Kafka yine Kafkalığını yapmış mı desem ne desem bilemedim..
4 öyküden oluşan bu kitapta Kafka yine toplumda öne çıkarak varlık gösteren bireylerin yine toplum tarafından kabul görülme süreçlerindeki sancılarına parmak basıyor.
Anlaşılmamak ve bu yüzden yalnızlığa mahkum edilmek,bireyin ruhuna ağır gelen en büyük problemlerden biri olarak daima ilk sırada yer alıyor.Her ne kadar kendinizi sorumlu olduğunuz kişilere ve gruplara karşı açıklama ihtiyacı hissetseniz de tüm çabalarınızın yetersiz olduğunu bilmek ve o önyargılı kafalardaki kalıplaşmış düz mantık inanışı kırmak başımıza gelen en talihsiz durumlardan olsa gerek..Statünüz ne olursa olsun..Az da olsa farkındalığının bilincinde olan her insanın yaşadığı bu durum, kişiyi düşünsel açıdan farklı bir noktada durmaya mecbur bırakıyor..
Bir insanın en önemli ve birincil ihtiyacı sadece anlaşılmaktır oysa..
Anladığınız ölçüde seversiniz,ona saygı duyar ve onu benimsersiniz..Fakat bunu gerçekten isterseniz!..Anlamayı istemek!
Toplum ise daima en kolayını yapar,direkt yargılar,eleştirir,anlama çabası içine girmeden sadece kendini inandırdığı düşünceye odaklanarak karşısındakine anlam yükler,kişinin yapıp ettiklerinin önemini düşünmeden!..Bu da bireye kaçınılmaz olan yalnızlık yolunun kapılarını aralamaya başlar..Anlaşılmayan ruhlar arasında kirlenmektense bireyin kendi yalnızlığına kaçması ceza değil ödül olur bu durumda..Ne kadar az kirlenirsen,ne kadar az yıpratılırsan o kadar iyi..Nitekim yaşadığımız çağda bile kimsenin kimseyi gerçekten anlamak gibi bir derdi yok..Kimse bu çaba içine girmek istemiyor..Tüm bunlar yabancısı olmadığımız duygu durumları..Bu nedenle Kafka'yı anlamak tam da bu dönemde daha bir anlam kazanıyor...
Keyifli okumalar..
·
51 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.