Saramago'ya geçikmiş bir incelemem olduğunu düşünerek af diliyorum. bazı kitaplar vardır, karakterleriyle bütünleşirsiniz. o duygu kitaptan sonra da devam eder, benzer bi olayda da aynı hisleri hissedersiniz, belki bir ömür. Knut Hamsun "açlık" gibi. her aç olduğunuzda anımsadığınız gibi, belki her karanlıkta yön bulmaya çalıştığınızda anımsatır kendini. yine de çok ağır akan bir kitap. öyle canım sıkıldı, okuyayım yapılamayacak kadar yoğun bir kitap. Saramago'ya saygılar, sarı kapaklar da kesinlikle bir süre sonra algıda seçicilik yapıyor.
·
4 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.