Şöyle 👇 bir alıntıya rastlamıştım:
“Nefret edemeyen, sevemez; kişi sevmeye ne kadar muktedirse, ilişkileri kötü gittiğinde nefret etmeye o kadar muktedirdir. Ne de olsa bizi en çok öfkelendirebilenler, en sevdiklerimizdir.” ( Lacan'da Aşk )
Bana doğru gelmişti. Haddi ve iyilik/doğruluk/dürüstlük sınırlarını aşmadığı müddetçe nefret duymak ve sergilemek de bence bir sevgi göstergesidir. “Ayrılıklar da sevdaya dahil” dedikleri gibi “nefret de sevgiye dahil” olabilir eğer doğru sergilersek…
Diye düşündüm, düşünüyorum.