İnsanın kırılma noktası neydi? Açlık mı? Susuzluk mu? Zweig’e göre kesinlikle yalnızlık. Açlığa ve susuzluğa yavaş yavaş alışmaya başlayan Dr.B’nin yalnızlık karşısında gösterdiği çaresizlik içimi ürpertti. Yazar, insanın yalnızlık karşısında ne kadar güçsüz kalacağını tüm gerçekliğiyle anlatarak belki de insanlar için bir teşvik oldu. Etrafımızda ki insanların kıymetini bilmek için teşvik. Taşıdığı derin anlamla bu kısa gibi görünen öykü aslında tam tersine bir ‘uzun öyküdür.’ Çünkü yine Zweig’e göre insanın yalnız olduğu yerde hızlı geçen bir şey yoktur. Zaman olabildiğince yavaş akan bir su gibidir yalnızlığın yanında. Akrep ve yelkovan çivilenmiştir yerine. Ve insan yavaş yavaş kaybetmeye başladığı aklıyla tek başınadır.
Bu mükemmel hikayenin yanında yazarın kalemi, kitabı daha da okunaklı bir hale getirmiş. Betimlemelerin sıkmadığı, karakterlere verilen tüm sıfatların yerinde olduğu bir kitap olmuş. Hikayenin akıcılığı sayesinde bir nefeste okunacak ve etkisini belki de tüm yaşam boyunca gösterecek bir kitap. Yazarın hayata elveda mektubu da olan bu kitabın edebi yönden değeri asla bilinemez. Bilinen tek şey her insanın bir gün okuması gerektiğidir.
·
1 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.