Ömer Faruk Dönmez.. Aslında sevemiyorum tam anlamıyla yazarı ama gelin görün ki okuduğum ikinci kitap, üçüncüsü de gelir bence. Sevmiyorum, rahatsızım ama bir yandan da hoşuma gidiyor. Pek yazarın yaşantısını önemsemem kitapları okurken ama bu yazarımızı oldukça merak ediyorum. Allah ilmini arttırsın fakat kitaplarındaki karakterlerden bazılarının kişiliği gibiyse kişiliği de Allah egosunu da azaltsın. Sonra çok fazla da radikal olmamak lazım. Yani her hâlükarda yazarsın işte veya edebiyatçı. Hocalara bile dayanamazken böyle kitaplarda okuyunca ne biliyim..? Neyse yazarımız biraz radikal belli ki ama çok bilgili de. Asla kibrinin bilgisizliğinden geldiğini söyleyemem son derece biligili, düşünceli bir abimiz. Ama işte biz kadınlar hoşlanmıyoruz sanırım bu katılıktan. Fakat nasıl hoşlanalım sayın okuyucular, bütün hocalar İslam'ın kızına derken insanın üstünde bir yük ve bir sıkıntı da oluşturmuyor değil bu radikallik.
Kitabın üç bölümü var; son bölümü kitabın da ismini aldığı bölüm genel olarak üçüncü bölüm beğenilmiş olsa da ben "Abdullah isminde entelektüel bir köy imamının olağanüstü serüvenlerinden sadece biri" oldukça beğendim, hayran da kaldım. En güzel cümleler de bence ondan çıktı. Bir kere samimiydi. Hamza'nın güldüğüm tarafları gibiydi. Oysa Türklerin Hristiyanlaşması kısmı bana göre değildi, çok sinirliydi Hüseyin Bey.. Olmadı yani Hamza'nın kızdığım taraflarıydı o da. Dervişan da meczup amcamız işte. Yine her karakter hayatın içinden. Ama tarz değişmemiş belli ki. Bu sefer modernizm, teknoloji eleştirisi çok fazlaydı. Hüseyin'in eleştirisi ise daha çok siyasete ve Türk entelektüeline idi. Hikayenin neresinden tutsak haklılık payı buluruz tabi ama neresinden bıraksak kopar gider de..
·
120 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.