Bir olaya istemeden denk geldiğinizde net olmayan düşünceler zihninizi kemirip durdu mu?
Şüphe beyni, kalbi, ruhu kemiren bir duygudur. Korku ve nefretle harmanlanarak kişiyi içten içe çürütür.
Kitap Salomonsohn’un psikanalizi olarak da okunabilir. Yaşlı bir adam olan Salomonsohn’un çevresindeki insanlara rağmen hissettiği yalnızlıktan, anlaşılamamaktan ve hastalığın da vermiş olduğu etkiden dolayı günden güne erimektedir.
Kitaptaki olaylar okuyucu bir bakıma ikiye bölmektedir. Bir kısım, ataerkil kültürle büyümüş dini inanışlarına bağlı orta doğu insanı Salomonsohn’un düşüncelerini ve hissettiklerini doğru kabul ederken bir başka kesim ise Salomonsohn’un gereksiz yere kuruntu yaptığını, sadece kendisini düşünen bir bencil olduğunu, çevresindeki herkes kabahatli iken tek hatasız olanın kendisiymiş gibi düşünmesinin çok yanlış olduğunu savunmaktadır.
Kitabın sonunda kendinizi Salomonsohn’un yerine koyduğunuzda, siz olsaydınız yaşananlar karşısında ne hissederdiniz ve nasıl bir yol çizerdiniz? Salomonsohn’un acılarını derinden mi hissederdiniz yoksa karşısına karşı geçip bu düşüncelerinin yersiz olduğuna dem mi vururdunuz?
Keyifli okumalar dilerim…
··
1.432 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.