Dazai’nin bize zihninin derinliklerine tüm erişimi vermeye çalıştığı bir eserdi — ama bu "zihnin derinlikleri" genellikle kendinden nefret ettiği, kendi kendini küçümseyen monologlardan ibaret. Ve gerçekten de buna sonuna kadar yaslanıyor. Hani, "Yanlış kişiye travmamı anlattım galiba." düzeyinde bir kendinden nefret etme hali gibi.
Dazai’nin kendi hatalarını alıp ironiyle sarıp sarmalaması ve aynı anda hem ona acımanızı hem de gülmenizi sağlamasında bir güzellik var. Ama şöyle de bir şey var: Birinin kimliğini gözünüzün önünde parçalara ayırmasını izlemek ne kadar ilginç olursa olsun, bir noktada sormaya başlıyorsunuz... kendinden nefret etmek hangi noktada, ne zaman bitecek?
·
168 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.