Dazai’nin bize zihninin derinliklerine tüm erişimi vermeye çalıştığı bir eserdi — ama bu "zihnin derinlikleri" genellikle kendinden nefret ettiği, kendi kendini küçümseyen monologlardan ibaret. Ve gerçekten de buna sonuna kadar yaslanıyor. Hani, "Yanlış kişiye travmamı anlattım galiba." düzeyinde bir kendinden nefret etme hali gibi. Dazai’nin kendi hatalarını alıp ironiyle sarıp sarmalaması ve aynı anda hem ona acımanızı hem de gülmenizi sağlamasında bir güzellik var. Ama şöyle de bir şey var: Birinin kimliğini gözünüzün önünde parçalara ayırmasını izlemek ne kadar ilginç olursa olsun, bir noktada sormaya başlıyorsunuz... kendinden nefret etmek hangi noktada, ne zaman bitecek?

Edebiyat

Self-PortraitsOsamu Dazai · New Directions · 20248 okunma

Yazar Hakkında

Osamu DazaiYazar · 14 kitap

Takma adı Osamu Dazai olan ve bu isimle daha iyi tanınan Şuji Tsuşima, 1909'da Tsugaru Yarımadası'nın merkezi yakınlarında küçük bir kasaba olan Kanagi'de dünyaya geldi. Ailedeki siyasetçi olma geleneğine karşı çıkan Dazai gençliğinde yazar olmaya karar verdi. Yirmi yaşında Tokyo Üniversitesi Fransız Edebiyatı Bölümü'ne kaydını yaptırdı. 1935'te kısa hikayeleriyle ve 1936'da ilk romanı ile (Bannen- Alacakaranlık Yılları) Akutagava Ödülü'ne aday gösterildi. Ödül başka yazarlara verilse de Dazai'nin ünü yayıldı. Bunu takip eden on yılda otuzu aşkın edebi ve otobiyografik eser yayımladı (1944 basımı Mor Bir Serserinin Gezi Notları da dahil). Dazai'nin en iyi eserleri savaşın hemen sonrasına rastlar: 1947'de Şayo (Batan Güneş-YKY 1993), 1948'de Ningen Şikkaku (Artık İnsan Değil). Hayatının büyük bölümünü intihar takıntısıyla geçiren Dazai, 1948'de metresiyle birlikte suya atlayarak intihar etti. Ama ölümünden kırk yıl sonra bile Japonya'da hâlâ ilgi gören bir yazardır.