Feveran, Ali Kemal Temizer'in tek kitabı. Eski kütüphanemden geri bıraktığım kitaplardan birisi. Güzel kapağında boya sandığının yanına çömelen çocuk kara trene bakıyor, göklere ulaşan dumanlar, kitabın üstünden yukarılara doğru akıp gidiyor. Kapak siyah beyaz. Kapağı açınca kendimle karşılaşıyorum: 2004 şubat ayı. Altına Sadık yazmışım. İslâm dönemimin adı: Sadık. Sohbetlerde efendimin benim için ihvanıma söylediği sözdü bu, " o sadık " demişti benim için ve ben de, arkadaşımın da etkisiyle, kendime Sadık demeye başlamıştım. O dönem rüyâların herşey demek olduğu dönemdi: rüyâ tabirleri, sık sık gidilen sohbetler ve baş dönmesi, leylâ ipekçi'nin kitabının güzel ismi gibi, " başkası olduğun yer", yani artık sen olmadığın, başkasına dönüştüğün ve dönüştüğün insanın geriye bakmayı reddettiği, kendi olduğu şeyleri inkâr ettiği, başka birisine dönüştüğü bir yerde, orhan pamuk'un da başka şeyler üzerinden anlattığı da bu değil miydi, birisine aşık olmak ona dönüşmek demekti, celâl ve galip olmak, işte başkası olmak ama başkası olurken aslında kendin olmayı başarmak demekti. 2004 yılı çok karmaşık bir on yıllık sürenin ortalarına denk geliyor, evden atılan kitaplar, kasetler cdler, inandığın herşeyin inkâr edilerek kendine yeni bir elbise dikmek için gayret edişin, bütün bu mücadelelerin her biri, bütün ihvanlar, bütün zikirler, hatmeler, ve bu bağın herşeyden üstün olduğuna duyulan inanç; ama buna inananların her biri gençti, ve hayatı hepsi ancak o kadar tecrübe edebilmişti, Temizer'in kitaptaki hikâyelerinden birinde kahramanımızın acı acı öğrendiği şeyi bizler de bu on yıla yayılan hayat tecrübemizde ayrı ayrı öğrendik. Hâlâ görüştüğüm arkadaşlardan bir çok kişinin yıkılıp gittiğini, dayanamadığını, daha orta karar yaşadığını öğreniyorum: gerçekten de bazı dostluklar, kardeşlikler bozulmuş; aynen filmlerdeki gibi bazıları paraya bazıları kendi tabirleri ile "kadına" koşmuşlar... muhakkak ki verilen sözler kendini farklı ortamlarda tanıyamamış hayat acemilerinin zaaflarına yenik düşüp unutulmuştu.. kimseye kızacak hâlim yok. Ben hepsinden erken indim gemiden. On yıla yayılan yolculuğumun sonunda limanda benden başkası yoktu beni bekleyen: yani, ne yaparsan yap, bütün o afili güzel cümleler belki başkaları için güzel ve gerçektir. Hakikat olanı ise, sen nereye kaçarsan kaç kendin olmaya mahkûmdun zaten. Ben kadınlara, ya da paraya koşmadım: 2008 yılında hayvanlar girdi hayatıma, ortalık kedi oldu; sonra ara ara anlattığım gibi, kitaplar geri döndüler ve kütüphanem yeniden doldu. Bahçemde kedilerim uyudu. Yol uğruna vazgeçtiğim arkadaşlarımla yeniden bir araya geldik, ama hançer saplanmıştı bir kere, merhemler fayda etmedi. Ardından hastalık. İlaçlar. Ardından daha çok ölümler, gidenler. Okulda öğrencilerin adları. Sık sık unutmaya başladığım anahtarlar, defterler. Yanlış günde gidilen sınavlar. Senelerdir tanıdığım insanların aklıma gelmeyen adları. Bu yüzden 13 sene boyunca hatırasını severek sakladığım Feveran'ı bir kez daha okuyunca, bunca sene sonra, karşıma çıkan çok güzel yazılmış, güzel üslûplu bu kitabın bende uyandırdığı yabancılık hissi oldu. O eski hissi de unuttum herhalde, ben bunu anladım. O dönemde, her yanım tasavvuf kitaplarıyla, islâm kitaplarıyla dolu olan günlerimde bende büyük etki yaratmıştı muhakkak. Ancak yazarın üslûbu gerçekten güzel. Yer yer çıtası yükseliyor, keyifle okuyorum; ve sonra özellikle sonlara doğru, özellikle de son hikâyesinde herkesi kurtuluşa çağırır gibi yazdığı mesajını okuyunca elimde ve evimde 13 sene beklemiş kitaba şaşırarak bakıyorum. Yarın bu kitabı okula giderken isteyen birisinin rahatça alabileceği bir yere koyacağım. Belki bu feveranı duyan birisi çıkar. Belki birisi bir yola vurur kendini. Ne bileyim, başka birisi olmak için içi kıpır kıpır olur. Kitabın yapraklarını ağır ağır çevirir, hayâl eder. Trenin dumanları savrulur. Boya sandığının yanında çocuk trene bakadurur. Ben de ağır ağır yoluma giderim.
Herkese iyi okumalar.
··
40 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
