Ben
Kendimi gördüğüm bir kitap
çok çok güzel saf duygular var
huzursuzlukla birlikte kendi iç dünyama tutulmuş bir ayna
ama kendimi görmenin verdiği rahatsızlık da yok
sanki,
yıllarca kaçtığım benliğim ben değilmişim gibi artık
artık bayağı duygularla alışılagelmiş kişilik kalıplarını aşan
aşkın bir mabut gibi yükselen/ yükselebilen duygular silsilesi, beni düpedüz bedenimden ayrılarak bıraktı kendimle
yalnızlığımın yankısı kitapla söz buldu dile geldi
Osamu Dazai beni intihara sürüklemedi
benliğimi, vazgeçmişliklerimi alıp suda boğdu
etrafımda oluşturduğu huzur kalkanı, çepeçevre duygusuzluklarla
asla ama asla başkalarına açılamayacağımı hatırlattı bana
ben şaklabanlıktan devam
en korkuncu da bunun gerçek olmadığını insanların bilmemesi
ama en katlanılabiliri bu
benim için hissetmesi en güvenlisi bu
tercih bile değil bu benim için
sanki beynime kodlanmış bir görev gibi adeta
her gün güldürmek şaklabanlık yaparak etrafımdakileri
kendim de güleyim diye
güleyim diye
sonraları tek başıma ağlayabilirim diye
duygu seli karınca deliğinden sızarken şaklabanım
kupkuru dere yatağından yeşeren bir nar ağacı gibi ağlıyorum tanelerimi
yılanlar bir sudan bir de toprağın altından çıkıyor
ama asla ısırmıyorlar
tıssslayıp gidiyorlar sanki gözdağı verirmiş gibi
·
36 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.