Zannım bu ki sen de sarhoş oldun Tanrım.1000Kitap
En zor anlarımızda sığındığımız "umut" denilen yalanın, realitenin ilk ışıklarında yüzümüze tokat atmasının hemen ardından okunması gereken bir kitap. En umutsuz ve karanlık durumlara ağlamak yerine gülmeyi seçmenin kitabı, yazar kara mizahı son derecede başarılı kullanmış.
Sosyal kabullere, tabulara, etiklere kıçı ile gülen bir Tanrı görüyoruz kitapta; oldukça muzip, geveze bir Tanrı. Her iyi şeyin arkasından mutlaka kötü şeyler gelmesi, başa gelen felaketlerin insanoğlunda uyandırdığı "Madem Tanrı iyi, neden kötülüğü yarattı", sorusu ile başbaşa kalması, kitabı okurken daha çok beyninizi kurcalıyor. İyi ve kötü Tanrı'dan gelen bir şey mi, eğer öyleyse iyilik ve kötülük kavramı her çağda neden farklı hallerde karşımıza çıkıyor. Tanrının çağdaş olduğu tek konu bu mu acaba? Bana göre iyilik ve kötülük insanın zamanın şartlarına göre kılıfa sokabileceği unsurlar. bugün iyi olarak addedilen bir durum başka bir çağda suç sayılabilir. İnsan beyni sonuçta, değişime ayak uydurmak için oyunlar oynayabilir ve bunu bizim normalimiz haline getirebilir.
Aziz Pierre ile Tanrı arasında geçen sohbetler: Tanrı'nın varlığını sorgulamaya başlayanların aklına gelebilecek senaryolardan oluşuyor. Ben de mutlu olduğum ve her şeyin iyi geçtiği anlarda gökyüzüne bakarak "Ulu Tanrım herhalde bugün benimle uğraşmayı unuttun?" diyerek latife ediyorum. Bu durumdan rahatsız oluyor gerek ki çok geçmeden bir tatsızlıkla karşılaşıyorum. :D
Zor anlarımızda sığınabileceğimiz ilahi bir güç olduğu düşüncesi insana çok sempatik geliyor. Lakin var olduğunu düşündüğümüz o ilahi güç başımıza gelecek musibetlere, haberi olduğu halde, engel olamıyorsa, onu ilahi yapan şey ne ki? Tanrı beni yaratıp başıma gelecekleri izleyerek ne amaçlamış olabilir. Yoksa Tanrı beni yarattığını unuttu mu?..
Her neyse fazla uzattım, özellikle Tanrı ve din ile ilgili kırmızı çizgileri olan kişilere şiddetle tavsiye ediyorum, eminim fazlasıyla keyif alırsınız...
··
655 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
