Serinin en kötü kitabı olma ünvanını Tutsak'ın elinden aldığı için Aziz'i kutluyorum. Gerçi hiç sevmesem de Tutsak'ı bir şekilde bitirmiştim, Aziz'e o kadar bile katlanamadım.
Aslında seriye uzun bir ara vermişim, son kitabı okumamın üstünden 4 yıl geçmiş. Ama geçen tüm bu zamana rağmen Monica McCarty'nin tek tip karakterlerinin verdiği sıkıcılık hissi geçmemiş. Serinin tüm kitaplarında olduğu gibi YİNE aşkı için çabalayan kadın karakter ile durmadan kendini geri çeken erkek karakterin ilişkisini okumak beni boğdu boğdu duvara attı zira. Hele ki kadın karakter gurursuzluk düzeyinde ısrarcı, erkek karakter de bu kadar leş biri olunca sabrım ciddi anlamda sınandı. Aşk için, sevdiğin insan için çabalamaya değer elbette ama karşıdaki kişi buna değiyor ve bu uğurda öz saygı yitirilmiyorsa şayet değer. Fakat ben Magnus'un Helen'in gösterdiği çabaya gram değdiğini de, Helen'in kendisine bir nebze olsun saygı duyduğunu da asla düşünmüyorum. 13. bölümü okuyunca da buna iyice emin oldum ve bu ikiliye 1 sayfa daha bile katlanmayaya karar verdim. Tencere kapak misali birbirlerini bulmuşlar, bundan sonra ne yaşayacakları umurumda değil.
Kitabın tek iyi yanı da Muriel'di. Hak edene hak ettiği gibi davranan kraliçe Muriel, ben senden razıyım!
Bu arada ben Monica McCarty'i çok severim. İskoçları konu alan tarihi aşk kitaplarının sefiridir benim gözümde. Tarzına, tarihi gerçekleri kurgu ile buluşturma şekline bayılırım. Ama hep tek tip karakterler yazarak bu gemiyi yürütümez, üzgünüm. Bu kitap da bunun en büyük ispatı zaten.
·
774 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.