İlk psikolojik roman olmasından dolayı Mehmet Rauf’un okumak istediğim Eylül romanını bitirdiğimde bu kitaba çok çok geç kaldığımı anladım.
Yazar, karakterlerinin sinir hücrelerinde geziniyormuş hissiyatını okuyucuya ustalıkla aktarıyor. Kurduğu cümleler akıcılığı engelleyemiyor, okudukça daha çok okuma isteğinizi tetikliyor.
Eser, Suat ile Necip arasındaki imkansız aşkı anlatırken, yazarın yaptığı çıkarımlarla insanlara örnek olabilecek durumları sergiliyor. Bana göre verdiği en önemli mesaj ise insanların kafarında neler geçirdiğini bilmeyişimiz ve her saniye kendi kafamızda geçirdiğimiz düşüncelerin de her an yanlış olabileceğini anlamamız gerektiğidir. Zira gerçekler ayrı, bizim kafamızda kurduğumuz düşünceler birbirinden çok farklı olabilir. Kitabı okudukça Dostoyevski’nin şu sözünü daha iyi anlıyoruz: “Dünyanın en kötü hissi; kendini ait hissetmediğin bir yerde bulunma zorunluluğudur.”
Eylül romanı bende Mehmet Rauf’un diğer eserlerini okuma isteği uyandırdı. Psikoloji meraklılarına tavsiyemdir; okuyun, okutun.
·
90 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.