Kitap travma aktarımının kuşaklar boyu sürebileceği fikrine dayanarak okuyucuya psikolojik ve duygusal bir derinlik sunuyor. Wolynn, travmaların biyolojik yollarla genlerimize kodlandığını ve aile bireyleri arasında bilinçli ya da bilinçsiz bir şekilde nesilden nesile aktarıldığını savunuyor.
Kitabın epigenetik üzerine yapılan araştırmaları bize sunması, travmanın biyolojik süreçle nasıl aktarıldığını açıklaması beğendiğim noktalardan oldu. Bunun yanında bolca vaka örneği ve okuyucu için alıştırmalar da kitabı pragmatik bir biçimde sunuyor diyebilirim.
Fakat kitap travma aktarımının bilinçdışı aktarımı noktasında çok dayanaksız ve tamamen inanç üzerine bir sistem kuruyor. Çoğu noktada kişinin hiç tanımadığı, hikayesini bilmediği aile üyesinin travmasını direkt olarak devraldığı düşüncesi mevcut ve bunun nasıl olduğu pek açıklanmamış. Kısacası "bunun nedeni bu çünkü öyle" tarzında bir anlayış seziliyor. Örneğin yaşların üzerine bu kadar takılmak bana aşırı derecede mistik geldi diyebilirim. Dedemin dedesinin 25 yaşında yaşadığı, benim hakkında hiçbir şey bilmediğim bir travmanın ben 25 yaşıma gelince benim zihnimde etki göstermesi fikrine ancak doğaüstü yanıtlar sunulabilir sanırım.
Yine de, travmanın bireysel değil kolektif bir olgu olduğu ve kuşaklar arası aktarımın etkileri üzerine düşünmek isteyen biri için faydalı bir okuma olabilir.
·
42 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.