Asker Anadolu, emekçi Anadolu, çalışkan Anadolu… Öksüz Anadolu, aç Anadolu, eğitimsiz Anadolu… I. Dünya Savaşı’nda gazi olan ve sağ kolunu kaybeden bir subay, emeklilik yıllarını Eskişehir-Ankara arasında bir köyde geçirmeyi tercih ediyor. Bir kolunu bu vatan için feda eden karakterimiz köylüler tarafından saygı görmeyi beklerken hor görülüyor ve “Yaban” lakabıyla anılmaya başlanıyor. Köydeki insanlara milli mücadeleyi, Türklük şuurunu anlatmaya çalışsa da köylüler şeyhlerin, ağaların peşinden gitmeye devam ediyor. Yazar, Anadolu köylüsünü sert bir dille eleştiriyor. Köylü Sakarya Meydan Muharebesi’ni yürüten ülkeden habersiz, yalnızca ekin ekmek ve karnını doyurmakla ilgileniyor. Subayımız artık onlara laf anlatmaktan imtina edip köşesine çekiliyor. Fakat bir gün düşman ordusu köye ulaştığında, bütün köylü düşman gerçeğiyle yüzleşiyor. Ekini alınan, ırzına geçilen, evleri yakılan insanların elinden ufak direnişlerden başka bir şey gelmiyor. Yazarımız Türk köylüsünü eleştirse de faturayı Türk aydınına kesiyor. Eğitimsiz, aç bıraktıkları bu halktan başka da bir şey beklenilmeyeceğine işaret ediyor. Karakterimiz, köylüye her ne kadar kızsa da düşman işkencesiyle ölen küçük bir çobanı gördükten sonra her birini affediyor. Yunan galip gelseydi yaşanacakların alternatif bir senaryosu olan bu kitap, bize tekrardan milli mücadele kahramanlarına ne kadar teşekkür etsek az kalacağını gösteriyor. Canımız, anamız olan Anadolu; tarihin her devrinde olduğu gibi her türlü zorluğa bugün de direnmeye devam ediyor. Ona nüfuz etmedikçe, onun zihnini parlatmadıkça ülkenin de refaha ermeyeceğini umarım bir gün fark edeceğiz.
·
676 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.