Hangimiz kaybettiğimiz insanlar için ya da sürekli arayıp da bulamadığımız kafamızın içinde oluşturduğumuz kişiliklere anlatmak amacıyla benliğimizde sözcükler, cümleler, diyaloglar biriktirmedik ? Hangimiz onlar yokken bile var sayıp içimizi dökmedik ? Olur da bir gün çıkagelirlerse hazırlıksız yakalanmamak için anlatacaklarımıza sımsıkı sarılıp defalarca tekrar etmedik ? Bazen de kafamızdaki gerçekliği, var olan gerçekliğin önüne geçirerek gülümsemedik mi ?
Kitap hepimizde var olan tuhaf tarafımızı ortaya koyarak bütün kafasının içinde yaşayanlara göz kırparak elini omzumuza atıp kulağımıza ''yalnız değilsin kardeşim'' diyor. Selam olsun !
·
1 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.