Bazı kitaplar tam zamanında hayatınıza dokunur ya… Unutma Dersleri de öyleydi benim için. Rafta rastgele elime aldığım andan itibaren hikayesine bağlı hissetmiştim. Sanki birbirimizi bulmamız gerekiyordu.
Feribe’yle geçen bu serüven ona olduğu kadar benim için de zordu. Etmek zorunda olduğumuz vedaların vakti geldiğinde Feribe’yle beraber ciğeri yanmak ne demekmiş beraber anladık. Önce kendimizden nefret ettik. Görmek istemediğimiz şeyler için kendimizi çoktan unutulmuş bir hikayenin içine sürükledik. Sonra gözyaşları içinde kendimize sarıldık. Neden bunu kendine yapıyorsun Feribe, neden bunu kendine yapıyorsun Sümeyye… Sonra affedemediğimiz her bir hatıranın eşiğinden geçerken anladık ki affetmemiz gereken asıl kişi kendimizmiş. Ve ucu geldi diğer şeylerin. Ben Feribe oldum, Feribe ben…
Kitabın adı Unutma Dersleri olabilir ama aslında hatırlamanın ve yüzleşmenin ağırlığı üzerine… Tüm merhabaların ve vedaların başlangıcı. Yaraların akışın bir parçası olduğuna gerçekten ikna olduğum, yaramı sevdiğim, kendimi sevdiğim bir günün sabahından bu yazı. Bu inceleme de beni cesaretlendiren bu canım tesadüfe bir anı…
Sevgili Nermin Yıldırım, canım Feribe. Beni bulduğunuz için teşekkürler. Ve yalnız olmadığımı hissettirip bana kocaman sarıldığınız için de.
·
125 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.