Kitabın ilk başlarında belli bir olay kurgusu yok diye sıkılmıştım. Tek bir kurgu yerine köydeki insanlara, olaylara kısa kısa değinilip köyün sosyalitesi çerçeveleniyordu. Ardından o çerçevenin içinden teker teker fotoğrafları alıp geriye hüzünlü bir yalnızlık, terk edilmişlik bıraktı yazar. Okuyucuya köyden şehre göçüşün köy yüzünü anlattı.
Bir zaman şehir deyip tutuşan insanlar şimdilerde köye ev yapmayı düşlüyor. Dünya gerçekten tuhaf, ne yaparsa yapsın insanoğlu tatmine eremiyor. Hep bir şeyler eksik kalıyor. Hayat bizi bir paradoks içinde döndürüyor. Özetle yine bir Mustafa Kutlu kitabı içime hüzün çöktürdü.
·
34 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.