Bu kitabı çok merak etmiştim, o kadar çok karşıma çıkıyordu ki artık okumam lazım dedim. Bir çırpıda okudum ve bitirdim. Gerçekten akıcı bir dili vardı, kitabı beğendim.
-spoiler-
İçeriğine değinecek olursam; George ve Lennie, iki yakın arkadaş, birbirinden başka kimsesi olmayan ve birbirine rağmen hayatta kalmaya çalışan iki dost... Lennie iri yarı, güçlü, karşısına çıkan herkesi fiziksel olarak darma duman edebilecek biri fakat ne yazık ki zeka konusunda o kadar şanslı değil. Hafızası da sürekli her şeyi unutmaya meyilli. George ise Lennie'ye göre daha sıska, daha zayıf ama Lennie'ye akıl hocası yapacak kadar kafası çalışan biri. Sürekli Lennie yüzünden başı belaya giriyor ama ona rağmen onu çok seviyor.
Bu ikilinin çalıştıkları işte başları belaya giriyor ve kıl payı kaçıp kurtuluyor. Neden mi belaya girdi? Çünkü Lennie yumuşak şeylere (fare, köpek, tavşan, kadife elbise vs.) dokunmayı ve okşamayı seviyor ve bu zaafı onu her seferinde belanın içine sürüklüyor.
Bir beladan kıl payı kurtulan bu iki arkadaş başka bir iş buluyor ancak bakalım Lennie burada başlarına ne tür bir bela açacak?
Kitabın en sonunda tamamen şoka girdim. Bu son bana sadece şunu hatırlattı. "Ağacı kesen baltanın sapı da ağaçtandı."
Veeee mutsuz son...