Gabriel Garcia Marquez’in büyük eseri Yüzyıllık Yalnızlık, benim kitaplığımda okunmayı en uzun süre beklemiş kitap olabilir. Epeyce çekindiğim, gözümü korkutan bir kitaptı çok uzun süredir; okuduktan sonra ben de hayranları arasına katıldım, çok çok güzel bir kitapmış çünkü gerçekten. Nasıl anlatılsa ne söylense eksik kalacağı muhakkak fakat kendi gözümden bir kaç şey söylemek istedim.
“Dünya öylesine çiçeği burnundaydı ki, pek çok şeyin adı yoktu daha ve bunlardan söz ederken parmakla işaret edip göstermek gerekirdi.” Böyle tatlı bir cümleyle karşılaşıyoruz ilk sayfada. İşte öyle bir zamanda, Jose Arcadio ve Ursula Buendia’nın kurduğu Macondo kasabası ile birlikte bu kasabanın ve Buendia ailesinin kuşaklar ve yıllar boyunca devam eden hikayesini anlatıyor Marquez bize. Ailede uçarak göğe yükselenler, toprak yiyenler, gökten yağan sarı çiçekler, yıllarca durmaksızın devam eden yağmurlar, uyku hastalıkları, geleceği görenler var. İcatlar, keşifler peşinde koşmak var. Muhafazaklar ve liberallerin çatışması, 1928 yılında yaşanan muz işçileri katliamı var. Anlattıkları ve anlatımıyla ayaklarımızı yerden kesip bizi bambaşka bir dünyada uçuruyor gibi ama bir yandan da ayaklarımızı yere basıp aslında ne kadar bu dünyada olduğumuzu da hatırlatıyor Marquez aynı anda. Büyülü gerçekçiliğin en iyi örneklerinden biri olarak anılması hiç boşuna değil gerçekten.
Marquez bize anlattığı bu hikayede babaannesinin kendisine anlattığı hikayelerden yola çıkmış. Arka kapakta Marquez’in kitaba dair sözleri var. Babaannesinin ona ‘en acımasız şeyleri bile kılını kıpırdatmadan anlatışı, çocukluk günlerine dair edebiyat aracılığıyla bir şeyler bırakmak isteyişinden’ bahsediyor. Marquez’e ve babaannesine bize böyle bir dünya sunduğu, Macondo’ya götürdüğü bu ‘büyülü ama gerçek’ dünyada bana bir kaç gün yaşattığı için müteşekkirim.
Kitabı bitirdikten sonra kapağı ayrı bir anlam kazandı, güzel göründü gözüme. Tasarım Utku Lomlu’ya aitmiş. Çeviri ise Seçkin Selvi.
·
49 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.