Kasım ayında okuyacağımız kitap belli olmuş, ben de azıcık okumak istemiştim. Böyle iradesiz ikinci bir insan daha tanımıyorum kendimden başka. Okumamalıyım, okumayacağım diyorum ama yapamıyorum. Kitabın daha 1. sayfasında tanıdık geldi bir şeyler. Bırakamadım. 2. sayfada kesinlikle o dedim. Oymuş . The Road. Yol filmi. Geçenlerde yine böyle bir ara kafayı yemiş ders çalışmam gereken günlerde deli gibi film izlemeye başlamıştım. İşte o zamanlarda izledim bu filmi. 2009 yapımı. Kıyamet senaryosu. Bu kitap o filmin senaryosu. Benim bunu 1. sayfada anlamam da benim senaryom. Sevdiğim iki tür film var; bilim kurgu filmleri ve kıyamet senaryoları. Bilim kurguda Uzay filmleri. Passengers. Uzay yolcuları. Sessiz müthiş bir film. Belki 10 defa izledim. Hayır hiç bıkmıyorum. Kıyamet senaryolarında içinde azıcık umut barındıranlar. Mesela Ben Efsaneyim'i de çok severim, Sessiz bir yer'i de. Ama ilk idrakimi açan kıyamet senaryosu Yarından Sonra'ydı. Vay be demiştim vay be. Bir de 2012 filmi var. İşte öyle şeyler.
Gelelim bu kitaba. Birkaç pencereden bakabilirim ama kitabın ana karakterlerinden bir tanesinin de çocuk olduğunu düşünerek onun penceresinden bakacağım. Bir çocuk her zaman hayatta tek başına da kalabileceğini bilmeli. Bunun erdemleriyle donatılmalı. Yemek yedirmek için peşinde kaşıkla dolaştığınız çocuk bir gün açlıkla sınanabileceğini bilmeli ilk önce. Sorun burada başlıyor. Kimse varlıkta açlıktan ölmez. Ama gerekenler öğretilmediyse yoklukta açlıktan ölebilir. Çabalamak denilen şey peşinde kaşıkla koşarak bir çocuğa öğretilemez. Bağırarak çağırarak tehditle ve hatta tatlı dille de öğretilemez. Bak yemezsen bilmem kim yiyecek demekle hiç öğretilmez. Kim ne yerse yesin yeter ki çocuklar bilinçsiz büyümesin. Buradaki çocuk aslında talihsiz bir çocuk. Annesi başaramayanlardan. Ya da başaramayacağını düşünenlerden. Babası tarafından talihli diyebiliriz. Çünkü öleceğini bile bile çocuğu taşıyabildiği kadar ileriye taşıdı. Ve bunu yaparken de bildiği her şeyi öğrettiğini düşünüyorum. Ne zaman acımasız olacağını ne zaman durabileceğini ne zaman dinlenebileceğini ne kadar aç kalabileceğini.... Ve ne zamana kadar direnebileceğini. Bunlar çok kıymetli şeyler. Böyle bir şey olur mu diye düşünmeme gerek yok dünyada bir yerlerde insanlar zaten şu anda kıyamet senaryolarında yaşıyorlar. Filistin'de çocuklar zaten kedi mamalarından ekmek yaptılar bile. Onların anne babaları insan değil mi? O çocuklar evlat değil mi? Çocuğunuz yemek yemiyor diye hayıflanırken bunu bir daha düşünün. Aynen benim çocuğum yok ama olsa da açlıktan ölmediği sürece bu tip şeyleri kafaya takacağımı zannetmiyorum. Benim annem babam takmıyordu biz de açlıktan ölmedik. Bunun şefkatle falan alakası yok. Bunun abuk subuk bilinçsizlikle alakası var. Çocuklar yokluğu gördüğünde şok geçiriyorsa bunun sorumluluğu sadece anne babaya ait. Yokluk etrafınızda değilse bile dünyada var bunu bilmeleri gerekiyor. Ve yine çocuklarınıza hangi taraftan olduğunu öğretmeniz gerekiyor. Ateşi taşıyan taraf mı yoksa diğerleri mi? Tamam anladık ev ödevleri önemli de bunlar çok daha önemli. Kıyaslanamayacak kadar. Güzel bir kitap kısa ama etkileyici.
·
110 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.