Başkasını seven birini sevmek, tahminimden daha çok acıtıyordu canımı. Onu başkasıyla görmek, teninin başkasınınkine değmesi, başkasını öpmesi, başkasını sevmesi, başkasının ona her istediğinde sarılabiliyor olması...Bunca zaman yokluğunda onu vazgeçmeden sevmek de bir başarıydı elbet ama kimse karşına geçip seni tebrik etmiyor, bunun için plaket vermiyordu. Bunun karşılıksız yapıyordun ve onca zaman boyunca gözlerin onu her bulduğunda, için acıyordu. Kalp denen o gereksiz organ, onu gördüğü an damarlarına kan pompalamak dışında her boku yapıyordu ve sen sadece seyirci kalabiliyorsun!
Şimdi olduğu gibi. Sadece seyirci kalabilmek.
Bu çok can yakıcıydı.