#PatrickSüskind en okuduğum ikinci kitap #Bir Çatışma, yazarın ‘Üç Buçuk Öykü’ kitabındaki öykülerden biri ve #Sempe nin eşsiz çizimleriyle kitap inanılmaz haz verici bir hal almış doğrusu. 80 sayfa ama yarısından fazlası çizimlerle dolu. Gelgelelim öyküye; Paris’teki Lüksemburg Bahçelerinde her nasıl bir araya gelmişlerse herkesin tanıdığı yaşlı satranç ustası ve kimsenin tanımadığı amatör (ama asla amatörlüğünü açık etmeyen) genç bir oyuncu, seyircilerin huzurunda heyecan ve gerilim dolu bir oyunun -çatışma- içindedir. Oyunu kazanmak için kıran kırana bir mücadele söz konusu iken gözler hangi şahın düşeceğini merakla bekler. Jean yerel şampiyondur, yılların verdiği tecrübesi ve hiç yenilmemişliğine rağmen karşısındaki yabancının verdiği izlenim seyirciyi çok etkiler. İçten içe hırsları ve artık alaşağı edilmesini izleme arzusu gözlerini kör etmiştir deyim yerindeyse. Gencin fütursuzca altı boş hamlelerini ağzı açık, hayretler içinde izlerler. Az çok kendileri de satranç oyuncusu olmasına rağmen her bir hamlenin çok büyük bir darbenin öncüsü olduğuna inanırlar ve büyük bir coşkuyla yabancıyı desteklerler. Öyle ki Jean bile aslında ta oyunun başında yeneceği bu gençten ürkmüş ve korkak bir oyun sergilemiştir. Gencin özgüvenine diğerleri gibi hayranlık duymuş ve hatta içten içe yenilmek istemiştir. O nefret dolu seyirciyi tatmin etmek ve sonunda huzura ermek istemiştir. Ama genç oyunun sonunda eliyle şahını devirmiş, öylece kalkıp gitmiştir. Bu kabul edilemez bir zaferdir. Gözünü hırs bürüyen seyirci, utana sıkıla özürler eşliğinde dağılır.
“Ama sonunda yine elbette yine o kazanmıştı. Ve bu zafer satranç oyunculuğu yaşamındaki en iğrenç zaferdi; çünkü Jean bu zaferden uzak durmak için bütün oyun boyunca kendi kendini yadsımış, alçaltmış, dünyanın en sefil acemi çaylağının karşısında silahını bırakmıştı.”
Bu durumu hazmedemeyen Jean ise, satranç emeklisi olmaya karar verir.
·
59 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.