İnsan nisyandan gelir. Unutan, hatırdan çıkaran... Karakter bilinci gidip gelen ölüm döşeğindeki anlatıcı. Düşünceleri, anımsamaları sanrı ve sayıklamadan ibaret mantıktan uzak. Bölük pörçük toplanan yazılar. Eşi ölmüş. Hep küçüklüğünü hatırladığı Adem adlı bir çocuğu var. Yazılarını yazdığı sarı kağıtları kelimelerini böcek olarak görmesinden ötürü saklıyor. Bu kısmı cidden etkileyiciydi. Kelimelerin böcekligi... Kendini bile unutuyor çokça. Yazar hapsolunmuş o yalnızlığı kimliksiz kalışı güzel yansıtmış. Farklı bir kitap. Yazarla ilk tanışma kitabım oldu devamı gelir diye düşünüyorum
·
51 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.