Kaldırım taşı gibi kalın bir kitap oku oku bitmiyor.Bu bir tarafa ne anlatıyor,kimin eli kimin cebinde kim kime aşık temel konu ne ben anlayamadım ve korkarım 224'üncü sayfada pes edip bırakıyorum okumayı.Tuhaf tuhaf metaforlar, anlaşılmaz metalik diyaloglar çok fazla. Ne romana benziyor ne nesire, nede denemeye.Hiç şüphesiz Attila İlhan çok değerli bir isim edebiyatımızda fakat her iyi şairin roman yazımında da yetenekli olması beklenemez.