Nietzsche, Rimbaud, Rousseau, Thoreau, Nerval, Kant ve Gandi'nin yürüyüş hikayeleri üzerinden ele alınmış bir eser. Daha önce bir kez okumuş olmama rağmen; yönetmeliğini Jean-Marc Vallée'in yaptığı 2014 yapımı Yaban filmini izledikten sonra yeniden okuma isteği duydum. Film yürümekle ilgili farklı bir bakış açısı kazanmama sebep olmuştu kitapla taçlandırmak istedim. Felsefi açıdan ele alınmış ancak örneğin bir nörobilimci okumuş olsa bambaşka bir şey çıkabilir ortaya. Özellikle Nietzsche'nin kitaplarını yürüyerek yazmış olması ve kütüphanede yazilan kitapların küf kokması ile ilgili bölüm aslında yürümenin ciddi bir ilham kaynağı olduğunu düşündürdü bana. Belki de yürürken farklı bilinç seviyelerine ulaşabiliyoruz.
Einstein "Bir problemi onu ortaya çıkaran bilinç düzeyi ile çözemezsiniz.” der. Yürümek sorunlara farklı bir açıdan bakmak için iyi bir fikir gibi görünüyor. Kitaptan sonra insanın sırt çantasını alıp kendini Likya yoluna atası gelmiyor değil hani :) Ülkemizde bu tarz uzun yürüyüşler için çok güzel rotalar var. Hayatın telaşından, uzaklaşıp sadece doğanın içinde saatlerce yürümek çok güzel bir deneyim olurdu. (umarım olur)
Kitaptan küçük bir alıntıyla tamamlamak istiyorum:
Yalnız yürü.
Çağrına kulak vermiyorlarsa eğer, yalnız yürü;
Korkar da dehşet içinde duvara dönerlerse yüzlerini,
Ah sen, kara bahtlı,
Aç zihnini ve yalnız konuş.
Yoldan cayar da, bırakırlarsa yabanda seni,
Ah sen, kara bahtlı,
Yolun üstündeki dikenleri çiğne ve
Kana bulanmış o yolda yalnız yürü.
Rabindranath Tagore
Rabindranath Tagore
·
59 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.