Seri yavaş da olsa istediğim kıvama gelmeye başladı.Açıkcası ilk üç kitabın da birbirine çok benzeyen olay örgüleri ile karşıma çıkması biraz canımı sıkmıştı.Neyseki dördüncü kitap olan 
Gölge Yükseliyor keyfimi yerine getirdi.
Aslında bu kitap ismiyle çelişkiye düşmüş gibi geldi bana çünkü adam akıllı yükselen bi “gölge” falan göremedim ben.Bu beni rahatsız etmedi, hatta tam tersi oldu çünkü ilk üç kitabın sonundaki o çatışma beni sinir etmeye başlamıştı.Bu hikayede daha çok Aiel topluluğunu tanıdık.Onların kayıp tarihlerini öğrendik.Değişik geleneklerini gördük.Bunları okurken oldukça keyif aldım hatta spoiler yeme pahasına internette daha fazlasını da öğrendim.Napıyım az bilgiyle yetinemeyen bi okurum.Öğrendim mi hepsini bilmem lazım :) Tarabonlular hakkında çok az bilgi vardı biraz detay beklemedim değil.Sürekli Teksas gibi tarif edilen bu şehirde daha fazla detay olur sanmıştım.Atha’an Miere çok az değinildi ve Aieller kadar merak ettiğim bi halk.Umarım yakın zamanda daha fazlasını öğrenirim.Yine beni deli eden Beyaz Pelerinliler bu kitapta olmasa olmazdı.Kendisi dışında hiç kimseye hesap vermeyen askeri bi topluluk mu?Hepsi birbirinden beter.Bunlar kadar olmasa da Kara Ajahlar da bağımsız hararet ettiler.Sözde hepsi Shai’tan’a hizmet ediyor ama tüm kitap boyunca kendileri yazıp kendileri oynadılar.Aynı şeyi Terkedilmişler için de söyleyebilirim.Tar Valon’da olanlar ise beni hazırlıksız yakaladı.Böyle bi darbeyi henüz beklemiyordum.O bölümleri bir solukta okudum diyebilirim.
Az karakterlerden bahsedelim;
Rand neredeyse tüm kitap boyunca Aieller ile beraber olmasına rağmen pasif kalmış gibiydi.Tüm dünyanın kaderi elinde olan adamı bu kadar arka planda yazmak bana mantıksız geldi.Yine de planlarını gizli tutması ve bu sebepten Aes Sedailerin küplere binmesi çok hoşuma gitti.Özellikle kontrol manyağı Moiraine için.Keyifli sahnelerdi.
Lan ile Nynaeve çok az yan yana görebildim ama o anlar çok güzeldi umarım daha fazlasını görürüm.
Bu Mat’in tavırlarından, bu saçmalıklarından, yaptığı salaklıklardan ve zeytinyağı gibi üste çıkmaya çalışıp sürekli laf sokmalarından o kadar sıkıldım ki.O kadar sıkıldım ki!Tarif edemiyorum.Cidden delirtti beni.Bi yeter yani.Nedir bu Rand düşmanlığı bi bitmedi gitti.Kendi kendini tuzağa düşürüyor, bela sarıyor ama suçlu Rand.Aes Sedai ve Tek Güç’e dair her şeyden nefret ediyor ama kendi onların dibinden ayrılmıyor, suçlu Rand.Efsaneler Çağından kalma andaçları kurcalayıp kendini ölümle burun buruna getiriyor, Rand ise onun hayatını kurtarıyor.Peki bunda suçlu kim?Tabi ki yine Rand.Yok kahkaha attı yok uzaklara baktı yok delirdi yok delirmedi.Ay bi sus artık.Biri şöyle güzelcene patlatsa da rahatlasam diye bi umut bekliyorum.Çünkü ben yapamıyorum.Şunları yazarken bile sinirlendim yine.Neyse..
Egwene bu kitapta neden vardı onu anlamadım bile.Neredeyse hiçbir şeye etkisi olmadı.Gene ergen tavırlarda bulunup durdu.Kendini -öyle sansınlar diye sözde- Yeşil Ajah ilan etti (Yeşil diyorum!) ve biraz daha zorlasa buna kendisi de inanacak.Bu ne özgüvendir arkadaş.Konusu açılmışken de söylemeden geçemeyeceğim.O kadar eğitimden zorluklardan bahsedilip duruldu ama ne Egwene’nin ne de Nynaeve’ın doğru dürüst bir eğitimini görebildik.Beyaz Kule’den daha çok dışarıda zaman geçirdiler.Neden?Ve Nynaeve’nın şu sadece öfkem olursa Güç kullanabiliyorum olayı bi son bulsa mutlu olacağım.
Ve ikinci en favori karakterim Perrin..Ne diyebilirim bilemiyorum.Bayıldım.Bu kitap sanki onun için yazılmış gibiydi.Her sayfasında daha da çok sevdim.Şu ana kadar en iyi karakter gelişimini o gösterdi.Bu kadar yüksek puan vermemin ana sebebi o.Umarım, umarım bu şekilde devam eder.
Ben neden bu seride kısa bi inceleme yazacağım dediğim her seferinde daha uzun bi inceleme ile bitiriyorum hala çözemedim.Buraya kadar okuduysanız sabrınızı takdir ediyorum.Seriyi tavsiye ediyorum.Ara vermeden beşinci kitaba geçeceğim.Bi sonraki incelemede görüşmek üzere, kitaplarla kalın :)
Gölge Yükseliyor keyfimi yerine getirdi.
Aslında bu kitap ismiyle çelişkiye düşmüş gibi geldi bana çünkü adam akıllı yükselen bi “gölge” falan göremedim ben.Bu beni rahatsız etmedi, hatta tam tersi oldu çünkü ilk üç kitabın sonundaki o çatışma beni sinir etmeye başlamıştı.Bu hikayede daha çok Aiel topluluğunu tanıdık.Onların kayıp tarihlerini öğrendik.Değişik geleneklerini gördük.Bunları okurken oldukça keyif aldım hatta spoiler yeme pahasına internette daha fazlasını da öğrendim.Napıyım az bilgiyle yetinemeyen bi okurum.Öğrendim mi hepsini bilmem lazım :) Tarabonlular hakkında çok az bilgi vardı biraz detay beklemedim değil.Sürekli Teksas gibi tarif edilen bu şehirde daha fazla detay olur sanmıştım.Atha’an Miere çok az değinildi ve Aieller kadar merak ettiğim bi halk.Umarım yakın zamanda daha fazlasını öğrenirim.Yine beni deli eden Beyaz Pelerinliler bu kitapta olmasa olmazdı.Kendisi dışında hiç kimseye hesap vermeyen askeri bi topluluk mu?Hepsi birbirinden beter.Bunlar kadar olmasa da Kara Ajahlar da bağımsız hararet ettiler.Sözde hepsi Shai’tan’a hizmet ediyor ama tüm kitap boyunca kendileri yazıp kendileri oynadılar.Aynı şeyi Terkedilmişler için de söyleyebilirim.Tar Valon’da olanlar ise beni hazırlıksız yakaladı.Böyle bi darbeyi henüz beklemiyordum.O bölümleri bir solukta okudum diyebilirim.
Az karakterlerden bahsedelim;
Rand neredeyse tüm kitap boyunca Aieller ile beraber olmasına rağmen pasif kalmış gibiydi.Tüm dünyanın kaderi elinde olan adamı bu kadar arka planda yazmak bana mantıksız geldi.Yine de planlarını gizli tutması ve bu sebepten Aes Sedailerin küplere binmesi çok hoşuma gitti.Özellikle kontrol manyağı Moiraine için.Keyifli sahnelerdi.
Lan ile Nynaeve çok az yan yana görebildim ama o anlar çok güzeldi umarım daha fazlasını görürüm.
Bu Mat’in tavırlarından, bu saçmalıklarından, yaptığı salaklıklardan ve zeytinyağı gibi üste çıkmaya çalışıp sürekli laf sokmalarından o kadar sıkıldım ki.O kadar sıkıldım ki!Tarif edemiyorum.Cidden delirtti beni.Bi yeter yani.Nedir bu Rand düşmanlığı bi bitmedi gitti.Kendi kendini tuzağa düşürüyor, bela sarıyor ama suçlu Rand.Aes Sedai ve Tek Güç’e dair her şeyden nefret ediyor ama kendi onların dibinden ayrılmıyor, suçlu Rand.Efsaneler Çağından kalma andaçları kurcalayıp kendini ölümle burun buruna getiriyor, Rand ise onun hayatını kurtarıyor.Peki bunda suçlu kim?Tabi ki yine Rand.Yok kahkaha attı yok uzaklara baktı yok delirdi yok delirmedi.Ay bi sus artık.Biri şöyle güzelcene patlatsa da rahatlasam diye bi umut bekliyorum.Çünkü ben yapamıyorum.Şunları yazarken bile sinirlendim yine.Neyse..
Egwene bu kitapta neden vardı onu anlamadım bile.Neredeyse hiçbir şeye etkisi olmadı.Gene ergen tavırlarda bulunup durdu.Kendini -öyle sansınlar diye sözde- Yeşil Ajah ilan etti (Yeşil diyorum!) ve biraz daha zorlasa buna kendisi de inanacak.Bu ne özgüvendir arkadaş.Konusu açılmışken de söylemeden geçemeyeceğim.O kadar eğitimden zorluklardan bahsedilip duruldu ama ne Egwene’nin ne de Nynaeve’ın doğru dürüst bir eğitimini görebildik.Beyaz Kule’den daha çok dışarıda zaman geçirdiler.Neden?Ve Nynaeve’nın şu sadece öfkem olursa Güç kullanabiliyorum olayı bi son bulsa mutlu olacağım.
Ve ikinci en favori karakterim Perrin..Ne diyebilirim bilemiyorum.Bayıldım.Bu kitap sanki onun için yazılmış gibiydi.Her sayfasında daha da çok sevdim.Şu ana kadar en iyi karakter gelişimini o gösterdi.Bu kadar yüksek puan vermemin ana sebebi o.Umarım, umarım bu şekilde devam eder.
Ben neden bu seride kısa bi inceleme yazacağım dediğim her seferinde daha uzun bi inceleme ile bitiriyorum hala çözemedim.Buraya kadar okuduysanız sabrınızı takdir ediyorum.Seriyi tavsiye ediyorum.Ara vermeden beşinci kitaba geçeceğim.Bi sonraki incelemede görüşmek üzere, kitaplarla kalın :)
·
775 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.