#okudumbitti
Modern zaman masal anlatıcısı olan, ne kadar muntazam bir edebiyat yeteneği olduğunu bir kez daha idrak ettiğim İhsan Oktay ANAR ın okuduğum ikinci eseri.
Yazarın masalsı anlatımı içerisinde, muazzam bir ironi, çok hoş bir efsun, mest edici bir musiki, harkülade betimleme ve anlatıldığı tarih ile uyumlu eski lisandan sözcükler mevcut.
Büyük masal içerisinde küçük masalların olduğu, dini figürlerin musikiyle harmanlandığı, Habil ile kabil e dem vurmadan tef vurmaya, Din adı altındaki yürek parçalaycı kanun dan musikinin ruhu okşayan enstrüman ı kanuna, mevlevilikten meyhanelere, astrolojiye, iyiden kötüye, dolu dolu, sürükleyici ve iç içe geçmiş masallar.
Mizahı anlatımda o kadar dengeli kullanmış ki hayran kalmamak elde değil.
Bir karakterin başını okşayabildiğim, kalabalığın gürültüsünü duyabildiğim,kötü kokudan burnumu kapatırken kitabı elimden düşürdüğüm ve can alıcı yerlerde seyreylememek için başımı çevirdiğim mükemmel betimlemeler. O kadarki bir yerde gidip karakteri aramaya çıkacaktım :).
Kısım kişilerinin ilgi ve alakasında olmasına rağmen musikinin terimleri olan "Yegah, Dügah, Segah" gibi kitap bölüm başlıklarını da oluşturan terimlerden bahsetmesi hiç bir yabancılık oluşturmadı, bunu yazar o kadar hoş bir edayla anlatıyor ki bende eserde bir nota olup müziğe karıştım.
Edebiyatın gücünü ve lezzetini hissettiğim, merak, gerilim, tebessüm, korku benzeri duygularla bitmesini istemediğim halde sonunu iple çektiğim bu harika eseri herkese tavsiye ederim.
Bazen susmanın anlatmanın en iyi yolu olduğunu söyleyen SUSKUNLAR hakkında bu kadar konuştuğum için af diliyorum.
Ben İbrahim, üstadım Eflatun a selam ederim.
·
41 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.